Olağan Hadiseler: Herkes Yanındakine Baksın

Şehirler arası yaptığım otobüs yolculuğunda, geçmişten günümüze, günümüzden geleceğe muavinler arasında gidip gelen, dillerine pelesenk olmuş söz, “Herkes yanındakine baksın.” Yanıma baktığımda, yolculuk başından beri olduğu yere sığmakta zorluk çeken, kıblenin ne tarafa doğru olduğunu sormak dışında benimle hiç iletişim kurmayan dayının olmadığını fark ettim.

Bu iletişimsizlik, yalan olmasın, benim de işime gelmişti. Yaş almış insanlar, yaş almamış insanların yaş alırken yaşayacakları hayata merak duyarlar. Deneyimlerini aktarmak, yollarını mümkün mertebe aydınlatmak isterler. Evime ulaşmak amacıyla bindiğim otobüste aydınlanmaya hazır değildim. Hâliyle dayının bu ketum tavrı beni son derece memnun etmişti.

Şehirler arası otobüs yolculuğunda bu tip dayıların bir diğer sevdiği aktivite, otobüsün mola verdiği dinlenme tesislerinde pilav üstü kuru fasulye tüketmektir. Yolcuların muhtemel yaşayacakları burun sarsıntısını düşünmeden keyifle tüketirler. Bazıları için o kadar keyifli bir eylemdir ki bu tüketimi yaparken hayattan koparlar. Onlar için hayat pilav üstü kuru fasulyeden ibaret oluverir. Gerçeklikten kopar, oraya nasıl geldiklerini unutur, hareket etmesi gereken otobüsün içindeki yolcuların küfürlerine mazhar olurlar. Aldırmazlar. Çünkü buna değer.

Muavin, “Herkes yanındakine baksın.” anonsunu pilotlara nazire yaparcasına tok sesiyle verdi. Yanımdaki dayı yoktu ve bu durumu muavine bildirdim. Muavin bana yaşını ve cinsiyetini sordu. Yaşını almış bir dayıyla karşı karşıya olduğunu anlayan muavin dışarı atıldı. Yılların ona sağladığı birikim sayesinde geç kalan yolcuları tespit edebilme yeteneğine erişmişti.

Birkaç dakika sonra dayıyla çıkageldi muavin. Otobüs hareket etti. Yanıma gelen dayının dünyasının başına yıkıldığını görememek mümkün değildi. Belki de günlerce bu anı düşlemiş, dinlenme tesisinde alelade bir pilav üstü kuru fasulyeye yüklememesi gereken bir önem bahşetmişti. Bazen elimizde olmadan hak etmeyenlere, hak etmediği sevgiyi veririz. Dayının yaptığı da buydu… Her insan kadar o da bu içinden çıkılması zor duruma düşmüştü. Yanlıştı belki, dayı içinde bir yerlerde bunu biliyordu ama olsun, bu onun seçimiydi. Pilav üstü kuru fasulyeyi sevmesi, ondan başka kimseyi ilgilendirmezdi. Muavin ise kurduğu küçük dünyasını başına yıktı…

“Herkes yanındakine baksın.” sözü sayesinde yanımdaki dayıyı ait olduğu yere, yanıma getirmişti muavin. Bu sözün önemli bir vazifesi olduğuna dair şüphem olmasa da tam anlamıyla yüzde yüz başarılı bir söz olmadığını düşünüyorum.

Lise arkadaşlarımla bir okul gezisi düzenlemiştik. Bu gezi için bir otobüs kiraladık ve piknik yapacağımız yere ulaştık. Pikniğimizin sona ermesiyle geri dönmek üzere otobüse doluştuk. Şoför o meşhur sözü söyledi: “Herkes yanındakine baksın.” Herkes yanındakine baktığında, yola çıktığı yanındakinin yanında olduğunu gördü ve hâliyle kimseden ses çıkmadı. Otobüs hareket etti. O esnada otobüsün içinde olmayan iki arkadaşımızın birbirlerinin yanı olduklarını nereden bilebilirdik ki?

Bu harekete sessiz kalan arkadaşlarımın güvencesi, otobüsün açık kalan bagaj kapısıydı. Onlara göre yalnızca arabayı ileriye alıyordu şoför. Onları unutmuş olabileceğimiz akıllarından bile geçmemişti. Arkada adam bırakan, otobüsün bagajını mı hatırlardı?

Onları unuttuğumuzla yüzleşip bu durumu kabullenmiş olacaklar ki bir müddet sonra telefonum çaldı. Arayan Mirac’tı. Kafamı kaldırıp baktığımda ve hâliyle göremediğim, inanın o an en çok görmek istediğim arkadaşımı göremeyince otobüsü durdurttum. Yolun dar olması ve dönecek bir yerin olmaması yüzünden arkadaşlarımız bize doğru yürümek zorunda kaldılar. Otobüsün açık kalan bagaj kapısını kapatıp, ardımızda birini bırakmadığımızdan emin olduktan sonra yola koyulduk.

Bu hadiseden sonra anladım ki “Herkes yanındakine baksın.” lafı yalnızca yanımızda oturan kişiyle sınırlı değil. Bir otobüse bindiğimizde çevremizdekileri tanımalı ve onları kollamalıyız. Gerekirse hayatımıza ışık tutmalarına müsamaha göstermeliyiz. Çünkü bir daha ardımda adam bırakmayı kaldıramam…