Sevgili "kendini sevgili hissedenler"

Zamanın kayboluşuna çok üzüldüğüm ve üzüntünün uykuya dalmama engel olduğu saatlerden birindeyim. Mevzu geçip gidiyor olması değil. İstediğim şekilde gitmemiş olmasıdır. Geriye dönüp baktığımda görebileceğim ya da görmek istediğim hiçbir şeyin olmayacağı düşüncesiyle kaçan uykular da kayıp zamana dahildir. Her günün bir öncekinden farksız ve katlanarak sıkıcı bir hal aldığı bu dayanılmaz döngüde sanki tüm bedenim uyuşmuş gibi. İstemsizce günlük rutinleri tamamlayıp sonraki günü hiç de merak etmeden tekrar kafamı yastığa koyduğumda ufacık bir heyecana ne kadar ihtiyacım olduğunu fark ediyorum. Güzel bir günü, önemli bir olayı, küçük bir sürprizi, kalp ritmini değiştirecek herhangi bir şeyi beklemek de kayıp zamana dahildir. Biriktirdiğim onca varsayımı, geride kalsın istemeyip peşimde sürüklediğim beklentilerimi, hâlâ en derinde hissederek inancımı yitirmediğim bazı duygularımı zorla hayatta tutmaya çalışmak da kayıp zamana dahildir. 

İlerleyemiyorum. 

Gözlerimden süzülen uykuma sadece tek bir yerde yenik düşmek istiyorum. Huzurum da rutinime dahil olsun istiyorum. Orada hiçbir şey düşünmemeyi çok seviyorum. Sessizliğin kalp atışıyla sakinleşmek, aşırı dozda dinginlikten başım dönse de dengede olmak istiyorum. Bunlar olmadığı sürece olduğum yerde sayıyorum. 

İlerleyemiyorum. 

Kaybediyorum.

İstemekle ve beklemekle zamanımı kaybediyorum. Düşünmemeyi düşünerek kaybediyorum.

Sessizliğin ritmini tutmaya çalışarak kaybediyorum.

Koşarak bile yetişemeyeceğimi bilerek kaybediyorum.

Dengemi kaybediyorum.

Çabam yetmiyor her seferinde kaybediyorum.

Yine de öfkelenmiyorum. 

Sonra alışıyorum.

Kayıp zamanıma alışıyorum. 

Gidişlere alışıyorum. 

Dönüşlere alışıyorum. 

Beklemeye alışıyorum. 

İstemeye alışıyorum. 

Düşünmeye alışıyorum. 

Kafamın içindeki seslere alışıyorum. 

Koşmaya alışıyorum. 

Yavaşlamaya alışıyorum. 

Uykusuzluğa alışıyorum

Ve

Huzursuzluğa alışıyorum.