Suffering and Trauma

Suffering and Trauma

Douglas Stuart's Shuggie Bain as a Return to Realism

Zekiye Antakyaluoglu 

The countless problems of the new millennium force us to perceive trauma on a wider scale, i.e., not only in terms of the psychical and physical wounds of individuals, but as the current condition of the masses in terms of the social, economic and cultural transformations. Contemporary fiction eventually grows to be more responsive to the urgent matters of concern in its return to modernist and realist strategies of writing as a reaction to postmodernism’s anti-essentialism. Thirty years ago, a novel like Shuggie Bain could be received as shallow, naïve, melodramatic, populist, or popular entertainment for its emotional, humanistic tone and lack of interest in word play. But in the present, what we daily experience is, as Roger Luckhurst diagnosed it, a “traumaculture” (2003, 28) and we have to find healthy ways to survive the effects of it. As a result of this change, as Mary K. Holland believes, today’s literature takes “the ability to be about something, to matter, to communicate meaning, to foster the sense that language connects us more than it estranges us” very seriously and enables us “to come together in ways that build relationship and community rather than the alienation and solipsism of anti-humanistic postmodern literature” (2013, 6). Shuggie Bain’s success does not only rely on its affective politics, but also on interest in the kind of literature which reflects this ethical turn by sincerely elaborating on serious matters of life. As a novel, it exemplifies the transition from postmodernism to realism through its depiction of human experience and attempt at recovering reality. However, the novel’s depiction of reality differs from conventional Bildungsroman in that the emphasis is not on “learning” from one’s experiences but on “forming an understanding” after or while having those experiences. The emphasis on “understanding” marks a shift from the epistemological paradigm of the conventional realism to the ethical paradigm of the contemporary realism. Thereby, Stuart’s choice of lyrical realism stems from the priority he gives to the communication of emotions and his aim to create a direct and intense connection between his characters and readers. By setting the story in the recent past (between 1981 and 1992), he attempts to bring into focus the neglected realities of the time in Scotland and show a world rarely portrayed during the postmodern period.

Turkish 

Yeni milenyumun sayısız sorunları bizi travmayı daha geniş ölçekte algılamaya zorluyor; yani yalnızca bireylerin ruhsal ve fiziksel yaraları açısından değil, aynı zamanda sosyal, ekonomik ve kültürel dönüşümler bağlamında kitlelerin mevcut durumu olarak. Çağdaş kurgu, postmodernizmin anti-özcü tavrına bir tepki olarak modernist ve realist yazım stratejilerine geri dönüşünde acil meseleler karşısında daha duyarlı hale geliyor. Otuz yıl önce Shuggie Bain gibi bir roman, duygusal, hümanist tonuyla ve sözcük oyununa ilgi göstermemesi nedeniyle yüzeysel, saf, melodramatik, popülist ya da popüler eğlence olarak görülebilirdi. Ancak bugün, Roger Luckhurst’ün teşhis ettiği gibi, “travmakültür” (2003, 28) içinde yaşıyoruz ve bunun etkileriyle başa çıkmanın sağlıklı yollarını bulmak zorundayız. Bu değişimin bir sonucu olarak, Mary K. Holland’ın da belirttiği gibi, günümüz edebiyatı “bir şey hakkında olabilme, önem taşıma, anlam iletme, dilin bizi yabancılaştırmaktan çok birbirimize bağladığı duygusunu geliştirme”yi çok ciddiye alıyor ve “anti-hümanist postmodern edebiyatın yabancılaşma ve benmerkezciliği yerine ilişki ve topluluk inşa eden yollarla bir araya gelmemizi” mümkün kılıyor (2013, 6).  

Shuggie Bain’in başarısı yalnızca duygusal siyasetine değil, aynı zamanda hayatın ciddi meselelerini içtenlikle ele alan ve bu etik dönüşümü yansıtan edebiyata duyulan ilgiye dayanıyor. Roman, insan deneyimini betimlemesi ve gerçekliği yeniden kazanma çabasıyla postmodernizmden realizme geçişi örnekliyor. Ancak romanın gerçeklik tasviri, geleneksel Bildungsroman’dan farklıdır; vurgu, deneyimlerden “ders almak”ta değil, bu deneyimleri yaşarken ya da sonrasında “anlayış geliştirmek”tedir. “Anlayış”a yapılan vurgu, geleneksel realizmin epistemolojik paradigmasından çağdaş realizmin etik paradigmasına bir kaymayı işaret eder. Böylece Stuart’ın lirik realizm tercihi, duyguların aktarımına verdiği öncelikten ve karakterleriyle okurlar arasında doğrudan ve yoğun bir bağ kurma amacından kaynaklanır. Hikâyeyi yakın geçmişte (1981–1992) konumlandırarak, postmodern dönemde nadiren betimlenen bir dünyayı göstermek ve o dönemin İskoçya’sının ihmal edilmiş gerçekliklerini öne çıkarmayı amaçlar.