Eskiden bir albümü baştan sona dinlemek, bir kitabı kapağıyla ve kokusuyla yavaş yavaş sindirerek okumak ya da bir filmi sinemada kesintisiz deneyimlemek kolektif bir ritüeldi. Bugün ise akış algoritmaları sayesinde her…

Yıllar önce kuytuda keşfedip sadece size aitmiş gibi dinlediğiniz o bağımsız grubun/sanatçının bir sabah sosyal medyada viral bir videonun arkasında patladığını düşünün. Bir yanımız müzisyenin hak ettiği ilgiyi görmesine…

Son zamanlarda merak ettiğim ve insanların fikrinide duymak istediğim bir konu var. İçinde yaşanmışlık, hayal kırıklığı veya kişisel bir travma barındırmayan, yalnızca olasılık algoritmalarıyla dizilmiş bir bestenin ya d…

O dönem okul bahçelerinden sokaklara kadar resmen ikiye bölünmüştük, ya sonuna kadar Sagocuydun ya da Cezacı. Aradan neredeyse yirmi yıl geçti, kasetler CD’ler bitti, rap bambaşka bir yere evrildi ama bu mevzu ne zaman a…

Bir Shakespeare klasiği sahneye koyulurken karakterlere deri ceket giydirmek, sahnenin ortasına neon tabelalar asmak veya repliklerin arasına akıllı telefon esprileri sıkıştırmak inanılmaz bir yenilik gibi pazarlanıyor.…

merak ediyorum bunu gerçekten.

Frida Kahlo, yaşadığı ağır fiziksel travmaları, politik duruşunu ve marazi aşklarını resmine aktarmış oldukça sert ve sahici bir figür. Ancak bugün kafelerde, kırtasiye ürünlerinde ve hediyelik eşyalarda sadece çiçekli t…

Bir filmin finalinde her şeyi açık seçik anlatmayıp boşlukları seyirciye bırakmak uzun zamandır iyi sinemanın alametifarikası sayılıyor. Jenerik aktıktan sonra hikayenin günlerce kafada dönmesi ve herkesin farklı bir anl…

Son yıllarda her kötü karaktere bir çocukluk travması veya anlaşılabilir bir gerekçe yazma modası çıktı. Joker veya Thanos gibi figürleri gri alana çekip motivasyonlarını izlemek hikayeyi ilk bakışta derinleştiriyor gibi…