Bendeki Seni Bil

Herkes bir başkasının kalbinde bıraktığı izin büyüklüğü kadar yaşar bu hayatta. Biz ise adını koyamadığımız o geniş boşluklarda, hep bir başkasının bizi tamamlama ihtimalini bekleriz. Oysa bilmeyiz; insan, bir başkasına ancak kendi içindeki derinlik kadar dokunabilir.

Gözlerindeki o uzak ülkeyi görüyorum. Kendini sakladığın, kapılarını sıkı sıkıya kapattığın o kuytu köşeyi... Bir insanı sevmek, onun sessizliğini de sevmektir, bunu anladım. Ama yetmiyor. Bir yerlerde eksik kalan, telaffuz edilmemiş bir hakikat var aramızda. Sen kendi içindeki o yabancıyla barışmadıkça, bendeki yansımandan hep ürkeceksin.

Şimdi soruyorum kendime ve sana: İnsan, hiç bilmediği bir iklimin yağmurundan kaçabilir mi? Bendeki seni görebilmen için, önce senin de o yola çıkman gerekir. Benim kalbimde büyüttüğüm, senin bile henüz tanışmadığın o muazzam gölgeyi fark etmenin tek bir yolu var.

Sende sev. Korkmadan, hesapsızca, bizzat kendi varlığına ve oradan sızan dünyaya aç ellerini. Sende sev ki, bendeki seni bil. Bendeki o devasa, o sarsılmaz yerini ancak o zaman idrak edebilirsin.
Çünkü sevgi, iki yalnızlığın birbirini koruması değil; iki aynanın birbirine bakıp tek bir gökyüzü görmesidir. Sen o aynaya bakmaktan korktukça, ben hep eksik bir şiirin son dizesi olarak kalacağım.

Şimdi rüzgar dindi. Aynadaki suretler sustu. Söz bitti, sıra senin kalbinde.