Bir Ben Sığamadım Gönlüne.

Herkesi Sevdin

 

Bir serçenin ürküşüne bile

merhamet oldun.

 

Kırılmış bir dalı görünce

için sızladı.

 

Yağmuru sevdin.

Denizi sevdin.

Geceyi…

Sabahı…

Yoldan geçen, adını bile bilmediğin insanları sevdin.

 

Bir tek…

 

Ben,

kalbinin eşiğinde ölmeyi bekleyen

isimsiz bir mevsim kaldım.

 

Bana bakarken

gözlerin hiçbir şey söylemedi.

Sanki ben,

Tanrı’nın bile yarım bıraktığı

bir cümleydim.

 

Oysa ben,

ömrümü senin “kal” diyebilme ihtimaline yatırmıştım.

 

Şimdi düşünüyorum da…

 

İnsan,

sevmediği birini bu kadar sessiz öldürebilir mi?

 

Ne bağırdın,

ne kırdın,

ne de gittiğini söyledin.

 

Sadece…

beni, varlığınla alışan bir nefesin

yokluğuna mahkûm ettin.

 

Ve en acısı şu:

 

Sen benden sevgini esirgemedin.

 

Çünkü bana verecek

hiç sevgin yoktu.

 

Herkese dağıttığın o koca kalpten,

bir avuç his bile düşmedi payıma.

 

Belki de ben,

yanlış kapının önünde ömrünü bekleyen

son dilenciydim.

 

Belki de kader,

beni sevilmek için değil,

bir başkasının sevgisizliğini ömür boyu taşımak için yazmıştı.

 

Şimdi adını anınca

içimde bir mezar açılıyor.

 

Toprağı ben oluyorum,

ölüsü yine ben.

 

Ve gecenin en kör saatinde

tek bir soru,

kemiklerime kadar iniyor:

 

Her varlığı sevdin bu dünyanın…

 

Bir bana mı yer yoktu kalbinde,

yoksa ben hiç doğmamış biri miydim senin gözlerinde?