Sessiz Yorgunluk

Bir ömür yük olmuş içimde zaman,
Gülüşüm yüzümde, içimde duman.
Ne yana dönsem de eksik bir liman,
Yoruldum kendime yetişemeden.

Can dedim, canımdan bir parça verdim,
Kırıldım, ses etmedim, sustum, eridim.
Bir avuç umudu kalbimde derdim,
Kaybettim kendimi tükenmeden.

Geceyi tanırım, dostum gibidir,
Sessizlik içime çöken bir şehirdir.
İnsan en çok da kendine yenilir,
Kimseye görünmez bu yenilgim.

Sorarsan hâlâ bir ümit var,
Küller de bilir ki ateşten doğar.
Belki yarın gelir beklenen bahar,
Bugün yalnızca biraz yorgunum.