Özgür Bulut @Ozgurbulut98

21sa · düzenlendi

Bir film izleyicide somut bir katarzis (duygusal boşalma, ağlama, heyecan, rahatlama) yaratmıyorsa; sadece mesafeli ve soğuk bir gözlem sunuyorsa yine de 'başyapıt' sayılabilir mi? Burada iki grup karşı karşıya geliyor. Katarsisçiler: Bir film insanda biyolojik ve duygusal bir rezonans yaratmıyorsa, ağlatmıyor ya da heyecanlandırmıyorsa sadece teknik bir egzersizdir. Sinemanın kalbi empatidir; soğuk ve mesafeli durmak derinlik değil, hissiz bir entelektüel snobizmdir. Mesafeciler: Katarsis sinemanın morfinidir. Ağlayıp rahatlayan seyirci sistemi ve dünyayı sorgulamaz; tüketir ve geçer. Gerçek sinematik cesaret seyirciyi tatmin etmek değil, onun konfor alanını dinamitlemektir. Haneke’nin soğukluğu manipülasyondan arınmış saf hakikattir. Wannart topluluğu hangisine daha yakın ?