Özgür Bulut @Ozgurbulut98

23sa

Son yıllarda her kötü karaktere bir çocukluk travması veya anlaşılabilir bir gerekçe yazma modası çıktı. Joker veya Thanos gibi figürleri gri alana çekip motivasyonlarını izlemek hikayeyi ilk bakışta derinleştiriyor gibi duruyor, buna itirazım yok. Fakat bir karakterle empati kurabildiğimiz an, o tekinsiz gerilim de dağılıyor bana kalırsa. No Country for Old Men'deki Anton Chigurh gibi geçmişiyle ya da derdiyle zerre ilgilenmediğimiz, doğa olayı gibi üzerimize çöken saf kötülüğün sinemadaki yeri bambaşkaydı. Artık her şey fazlasıyla açıklanabilir ve güvenli bir kalıba oturtuluyor. Sizce sinemadaki kötülerin geçmişleri anlatılmalı mı?