Geçen gün Instagram’da bir üniversitenin reklamını gördüm.

“Quiz haftası başladı” yazıyordu.

Bir üniversite bunu yapıyorsa o okulun öğrencileri ne yapmaz?

Finale girmez, finale enter eder.

Ders çalışmaz, study yapar.

Kütüphaneye gitmez, library’e drop olur.

Sınavdan kalmaz, fail alır.

Hocaya mail atmaz, mail throwlar.

Arkadaşına not istemez, PDF request eder.

Açım demez, hungry’im der.

Bir noktadan sonra Türkçe sadece bağlaç olarak kalır.“Aslında ben gelmeyecektim ama meeting vardı.”

“Bugün mental olarak down’ım.”

“Bir coffee alıp geliyorum.”

Yakında kampüslerde şu anonsu duyarız:

“Değerli öğrencilerimiz, break süresi bitmiştir. Class’lara return edelim.”

Sorun yabancı kelime bilmek değil.

Sorun Türkçe kelime varken özellikle kaçmak.

Çünkü bazı insanlar başka dil konuşunca daha zeki göründüğünü sanıyor.

Oysa bazen sadece kendi dilinden utanıyor.

Türkçe hâlâ yaşıyor.

Ama biraz yoğun bakımda.