Yarım Kalan Cümlelerin İnsanları

İnsan bazen söyledikleriyle değil, söyleyemedikleriyle yaşar.

Hayatın en ağır yükleri, çoğu zaman dudaklardan dökülmeyen birkaç kelimenin gölgesinde birikir. Bir özür, bir teşekkür, bir itiraf... Hepsi tam zamanında söylenmediğinde yıllar boyunca insanın içinde dolaşan sessiz misafirlere dönüşür.

Belki de bu yüzden bazı insanlar gözlerimize uzun uzun bakar ama konuşmaz. Çünkü kelimeler bazen yetersizdir; bazen de fazla cesaret ister. Oysa yarım kalan her cümle, zihinde tamamlanmak için yaşamaya devam eder. İnsan unuttuğunu sanır fakat hatırlatan bir ses, bir sokak, eski bir fotoğraf o eksik cümleyi yeniden gün yüzüne çıkarır.

Modern dünya bize hızlı konuşmayı öğretti. Fakat durup içimizde biriken kelimeleri dinlemeyi öğretmedi. Bu yüzden birbirimize ulaşan mesajların sayısı arttı, ama birbirimize gerçekten dokunan cümlelerin sayısı azaldı.

Belki de insanın en büyük yalnızlığı, anlatamadığı şeylerin içinde yaşamaktır.