GÖLGELER GEÇİDİ

Ne bir yaprak kımıldar ne bir fırtına kopar,
Bir güven köprüsüydü, sessizce çöktü duvar.
Aynı masada sustu, o can bildiğin canlar,
Sırtında sinsi sızı, elinde buz kalmıştır.

Adım adım örülen o kusursuz planda,
Maskeler birer birer dökülürken meydanda,
Kendini arıyorsun devrilen o aynada,
Gözlerinde yabancı, dilinde söz kalmıştır.

Yarından umut kesmek bir gecede başlarmış,
İnsan en güvendiği kalbi taşa tutarmış.
Zaman her yarayı değil, sitemi gömermiş,
Küllerinden doğacak o mağrur yüz kalmıştır.

Şimdi kalkıp yeniden "dönelim" desen bile,
Giden her yolcu gibi sitem düşer bu dile.
Gözlerin hatırladığı o karanlık geceyle,
Söylenecek ne varsa, bir derin iz kalmıştır.