11.11.2026
11 görüntülenme
Berlin semalarından yeryüzüne inip insanlığı ve insanların gündelik hallerini izleyen ve şehirde onların arasında gezinen meleklerin gözünden insanlığa bakıyoruz...
***
Berlin, yaşadığı büyük savaş ve insanlık dramının üzerinden neredeyse 40 yıl geçmiş olsa halen siyah beyaz ve kasvetli bir şehirdir. Şehri ikiye bölen Berlin Duvarı ve savaşın geriye bıraktığı yıkıntılar halen göz önündedir. Yine de yaşam, bunca kötülüğe rağmen yeniden filizlenebilmektedir. Bu yaralı şehrin semalarında insanların göremediği, duyamadığı ancak sadece hissedebildiği melekler onları izlemektedir. Hikayemizde melekler her daim şehirde insanların arasında ancak onlara görünmeden, müdahale etmeden yalnızca eşlik ederek var olmaya devam ediyorlar. Kimi zaman ruhani varlıklarıyla insanlara huzur vererek, yalnız olmadıklarını hissettirerek insanlığa yardımcı oluyorlar. Yine de insanlığa karşı görevleri eşlik etmekten öteye gidemiyor. Meleklerin tamamen görünmez olduğunu söylemek çok zor. Çünkü onları görebilen kişiler de bulunuyor: Çocuklar.
Melekleri filmde yalnızca masumiyetin sembolü olan çocuklar görebiliyor. Melekleri yetişkinler göremezken yalnızca çocukların görebilmesi, insanın içindeki saflığın o yaşlarda henüz kaybedilmedigi için daha açık bir görüye sahip olduğunu ancak büyüdükçe bundan uzaklaştığını ve körleştiğini bize hatırlatıyor. Bu incelikli bakış, bizi ilk sahnelerden itibaren yakalayabiliyor.
Filmde insanların arasında gezinen onlarca melek yer alsa da, hikayemizin merkezinde Damiel ve Cassiel isimli iki meleği daha çok görmekteyiz. Cassiel, sonsuz ruhani varlığı içinde kim olduğunu ve insanlığa karşı görevini bilen mesafeli bir melek iken Damiel, Cassiel'e tezatlık oluşturacak şekilde insanlığa ve insan olmaya dair büyük bir merak taşır. Cassiel insanlığa tanık olmayı ve mesafeli olmayı savunur. Damiel ise zamanda süzülmekten sıkılmıştır. Artık kendi ağırlığını ve yer çekimini hissetmek ister.
Damiel, insanlığı hayretle izlediği bu sonsuz yaşamında bir gün sirkte çalışan güzel bir trapez sanatçısına aşık olur. Film bu sahneye kadar siyah beyaz ilerlerken kısa bir an da olsa renklenir. O güne kadar insanlığı hayretle izleyen Damiel artık içindeki bu yaşam enerjisine karşı koyamaz. Melek kanatlarından vazgeçip tamamen fani ve renkli bir dünyaya adım atmaya karar verir. Artık filmi, Damiel'in renklenen dünyası ve çocuksu neşesinin gözüyle görmeye başlarız. Ne kadar da masalsı öyle değil mi?
Film, çekim açısı itibariyle çoğu zaman Berlin'e ve insanlığa şehrin yükseklerinden, gökyüzünden bakarak o ilahi atmosferi de izleyiciye verebiliyor. Bu zamansız masalda yalnızca Berlin'e değil tüm insanlığa dair düşünebiliyoruz. Zaman zaman meleklerin sesini, zaman zaman da insanların düşüncelerini dinleyerek hem fani hem de ilahi varlıkların bakışından yaşama ve insan olmaya dair birçok şeyi yeniden hatırlıyoruz.
Berlin Üzerindeki Gökyüzü, Wim Wenders'ın günümüzde halen konuşulan kült filmlerinden biri. Yönetmenin tarzına has o romantik ve şiirsel güzelliğiyle bugün bile kendine hayran bırakan eşsiz bir yapım.
***
Yazımı bitirirken filmin ilk sahnesi itibariyle başlayan ve film boyunca sahneler içinde bize eşlik eden Peter Handke'nin "Çocukluk Şarkısı" şiirinden bir kesiti de paylaşmak istedim.
"Çocuk daha henüz çocukken kollarını sallayarak yürürdü.
Derenin ırmak olmasını isterdi, ırmağın sel,
bir su birikintisinin de deniz olmasını.
Çocuk henüz çocukken çocuk olduğunu bilmezdi.
Her şey yaşam doluydu ve tüm yaşam birdi.
..."
***
Nilith.
Yorumlar (0)
Bu gönderi için henüz bir yorum yapılmamış.
Yorum Bırakın