Bütün Kapıları Açık Tutamazsın

Kararsızlık bir seçim yapamamak değil, bazen bütün ihtimallerin yasını aynı anda tutmaktır. 

Bir süredir hayatımın hiç ilerlemediğini fark ediyorum. Sanki hayatım karar verme aşamasında donup kalmış. Seçim yapamamışım, dolayısıyla ilerle butonuna hiç ulaşamamışım gibi. Ama bu yeni bir mesele değil.

Kararsız kaldığım bir ana şahit olan herkes bu durumu hemen terazi burcu olmama bağlar. Ben de bu durumu o kadar içselleştirdim ki şimdiye kadar sorgulamak hiç aklıma gelmedi. Ekim ayında doğmanın lanetidir bu diye düşündüm hep.

Karar vermek hayatın kritik bir parçası bir kere. Her seçim başka seçimleri tetikliyor ve her seçim içinde bir felaket ihtimalini barındırıyor. Beynim kafamın içinde sürekli bir kıyas yürütüyor ama asla bir sonuca varamıyor. Bazen bu aşırı kararsızlık durumunun bana özgü bir bozukluk olduğunu düşünüyorum, kendimi yalnız hissediyorum. Sonra etrafıma bakıyorum. Bir arkadaşım hangi şehirde yaşayacağına karar verememiş. Bir diğeri yıllardır çalıştığı iş yerinden ayrılmak istiyor ama ne yapacağına karar veremiyor. Bir başkası hâlâ ne iş yapmak istediğine karar verebilmiş değil. Herkes bir şeylerin eşiğinde. Ama kimse eşikten adımını atamıyor.

Uzun süre kapının eşiğinde beklersem içeriyi göremeyeceğimi ve kendi hayatımda içeriyi seyredip adım atamayan biri haline geleceğimi biliyorum. Güvende ama ait değil. Sadece eşikte. Ne içeri girebiliyorum, ne dışarı çıkabiliyorum. Ve ilginçtir ki bazen hiç yaşayamadığım hayatları özlüyorum. Kayıp hissi yalnızca sahip olup sonradan kaybettiğimiz şeyler için ortaya çıkmıyor. Sahip olabileceğimiz ama hiçbir zaman deneyimleyemeyeceğimiz ihtimaller için de var oluyor. Yaşanmamışlıkların hayaleti karşımızda beliriyor ve soruyor:

Acaba diğerini seçseydim nasıl olurdu?

Bu hayaletten paçamı kurtarabilmiş değilim, hâlâ her anımda yanımda. Hayaleti susturabilmem için sorduğu soruları kulak ardı etmem ve eşikten geçmem gerekiyor. Aynı anda bütün hayatları yaşayamayacağını fark etmek ve bunu kabullenmek insan olmanın en zor taraflarından biri olmalı. Belki seçtiğim yol en iyisi değil. Belki başka bir tarafta daha güzel bir yol var. Bunu hiçbir zaman bilemeyeceğim. Ama üzerinde yürümeye başladığım an benim yoluma dönüşecek. Kararsızlığım kaybolmayacak. Yeni şehirlerde, yeni ilişkilerde, yeni işlerde yine gelip omzuma oturacak. Bana ötekini hatırlatacak. Bu kez ona cevap vermeyeceğim. Eşiği geçecek ve ötekinden vazgeçebilme cesaretine sahip olacağım. Birden olmasa da yavaş yavaş seçip yürümeye başladığım yolları güzelleştirmeyi başaracağım. Belki de büyümek, doğru yolu bulmak değil de bir eşiği geçip diğerinin kapısını kapatabilmektir.

Sizce bir ihtimalden vazgeçmek mi daha zor, yoksa hiç denenmediği için yıllarca onun nasıl olabileceğini düşünmek mi?