Avuçlarımda ufalanan bir mabedin kireci,
Sunak bildiğim eşikte harcanmış bir adak.
Ne bir kederin çığlığı ne bir intikam hırsı;
Yalnızca dilsiz, yabancı, kaskatı bir sokak.
Kullanılmış bir hançer gibi pas tutuyor hüzün,
Kabzasında yabancı parmak izleri, namluda ayaz.
İnancın kubbesi çöktü bu amansız vedayla,
Ruhum teneşir soğukluğunda; tutamıyor bir yas.
Öyle ağır bir uyuşma ki bu, sızıyı bile kovdu;
Eksilen her parçamın yerine oturdu kurşun.
Vaktiyle içte tutuşan o körpe yangın
Şimdi kış ortasında unutulmuş bir uçurum.
İstismar edilmiş merhametin posasıdır göğsüm;
Çekildi içimden dünyanın bütün sızısı da rengi de.
Harcanmış bir ömrün dilsiz eşiğinde,
Kaskatı bir boşluk kaldı geriye.



Yorumlar (0)
Bu gönderi için henüz bir yorum yapılmamış.
Yorum Bırakın