Rüzgar Karanlıklarda

Tutkunun da yükü var, yangınlığın da

Omuzlarını öpersin yorulduğunda

Hem böylesi de güzel, yeter ki senden gelsin:

Perdeyi aralayıp bakıyorum rüzgâra!

Alevden bir hançerin dönüp durması gibi

Bir acı öylesine yol alıyor içimde

Onun açtığı yoldan kendime geliyorum

Ve kalbim her yerimde...

Ne güzel yaratmışsın sızıyı Allah'ım

İğnesiyle arıyı, dalıyla iğdeyi de

Tefsire ne gerek var bakın günler uzuyor

Her şey aşikâr işte, ne gerek var tevile!

Herkes yüzünü sonunda kendine döner

Tuzuyla tutkusuyla yangınlığıyla

Ağrı'yı Akdeniz'e taşımak gibi bir şey

Seni sevmek yine de...