Kâbus gibi kâbus

Dün geceydi, bir kabus gördüm. Daha doğrusu bir kabus yaşadım resmen. Uyandığımda kabus olduğu için mutluluktan ağladım. Hayatımda ilk defa gerçek bir canavar gördüm. Bu ülkede yaşayan daha doğrusu bu ülkede bir zamanlar yaşamış fakat bir erkek yüzünden katledilen bir kadın oldum rüyamda. 

      Bir iş yeri gibi bir yerdeyim. Etrafta insanlar var ama biri var ki ondan tarafa bile bakamıyorum. Sürekli bana baktığını hissediyorum ama kanıtlanabilir bir şey de değil. Sevgilisi var, herkese karşı nazik, bana karşı da öyle. Neyse rüyamda ben çok yorgunum, bir kutlamadan çıkmışız sanırım. Saat de geç olmuş yine ofisteyiz. Bu adam ve sevgilisi(rüyamda adı Aslı'ydı) beni evime bırakmayı teklif ediyorlar. Aslı da geleceği için önce kabul ediyorum fakat son anda Aslı gelmekten vazgeçiyor. Bana sevgilisinin beni eve birakabilecegini, bir sorun olmayacağını söylüyor, adam da aynı şekilde tabi. Kendimi o kadar çıkmazda hissediyorum ki rüyamda bile. İçimde çok kötü bir his. Vazgeçsem, yanlış anlaşılmaktan korkuyorum. Daha önce hiç yanlış bir hareketine rastlamamısım çünkü. Neyse ben istemeye istemeye biniyorum o arabaya. Evimin yakinlarina gelmeye başlayana kadar susuyor sonra birden hayatımda biri var mı yok mu diye sorular sormaya başlıyor. Ben hemen rahatsız olup ondan Aslı'yı anlatmasını isteyince de kızıyor ve kenara çekip üzerime çullanıyor. Kapıyı açıp kaçmaya ve ona vurmaya başlıyorum. Köprüde boğuşmaya başlıyoruz ve bana "madem vermeyecektin neden arabama bindin" diyor. Kendimi bu duruma soktuğum için içimden lanetler okuyorum ve bir yandan da ona küfürler ediyorum. En sonunda tecavüze direnecegimi anlayınca sinirlenip arabadan bir demir levye çıkarıyor. Ölücegimi anliyorum. Buraya kadardı Vuslat diyorum kendime. Ve aklımdan, burada cesedimi bulan herkes "bu saatte milletin arabasında ne işi varmış ?" diyecekleri geçiyor. Daha çok üzülüyorum kendime. Tam sona gelirken ağlayarak uyandım. Ama sanirim kabus olduğuna mutlu olduğum için ağlıyordum. O kadar gerçekti ki. Bu kabusun gerceklerini hatta daha kötülerini yaşayarak ölen kadınlar geldi aklıma. 

     Uyandığımda tek bir soru vardı aklımda, " eğer o adamın elinden kurtulsaydim ve hakkımı arasaydim bir şeyler değisir miydi? ". Bırakın kendimi aklamayi, muhtemelen Asli'ya bile inandiramazdim kendimi. Kimse böyle bir şeye ihtimal vermezdi. Dışarda herkese nazik davranan bir adam, gecenin bir yarisi onun arabasına binen ben. Toplumun hangi tarafı tutacağı o kadar açık ki. Bu ülkede tecavüze uğramak, bu ülkede işkenceye maruz kalmak, bu ulkede ölmek o kadar kolay ki. Biz kadınlar rüyalarımızda bile ölüyoruz. Bu kadar adaletsizlikle, bu kadar kötülükle daha kaç adım atariz bilmiyorum ama artık geri dönüş olduğunu düşünmüyorum. Her gün biraz daha kötü olacak, her gün biraz daha ölecegiz. Keşke yaşasak. Keşke hiçbir  kız kardeşim bu kabusu yasamasa hatta rüyasında bile görmese.