Yaşayan Gölgeler

İnsan yaş almayı takvimlerin yaprak dökümüyle, saç aklarıyla ya da yüzdeki ince çizgilerle ölçer. Oysa gerçek yaşlanma, aynadaki yansımada değil, ruhun iç odalarında başlar. Bazen durup geriye baktığımda içimden şu sarsıcı cümle geçiyor: Benim bir gençliğim vardı, sanki ihtiyarladı.

Bu, bir pişmanlık ya da çaresiz bir isyan değil; sadece zamanın bizi nasıl sessizce dönüştürdüğünün buruk bir itirafı. Çocukken hayatın bitmeyecek bir yaz mevsimi olduğunu sanırdık. Koştuğumuz sokaklar daha geniş, inandığımız masallar daha gerçekti. Dünyanın yalan dolanından, maskeli yüzlerinden ve en güvendiğimiz kalplerden alacağımız o ilk keskin darbelerden henüz haberimiz yoktu. Gençlik, biraz da o hesapsız cesaretin ve kırılmayacakmış gibi duran o heveslerin adıdır.

Sonra hayat konuşmaya başladı. İnsanları tanıdık, vedaları öğrendik; yarım kalan cümlelerin, uykusuz gecelerde gözlerin hatırladığı o loş sahnelerin yükünü omuzlarımıza aldık. Bir günde değişmedik elbet. Yavaş yavaş, kimse fark etmeden içimizdeki o neşeli çocuğun valizini toplayıp gidişini izledik. İşte o çocuk gittiğinde, geriye kalan o hesapsız gençlik de ağır bir olgunluğun yükü altında sessizce ihtiyarladı.

Bugün binaların koridorlarında yürürken, rutin mesaileri tamamlarken ya da kalabalık bir caddede tek başımıza otururken fark ediyoruz bunu. Yaşımız otuz olabilir, ama ruhumuzun iç cebinde taşıdığımız o hayaller çok daha eski bir yüzyıldan kalma gibi yorgun duruyor. Kalp sustukça, dildeki feryat azaldıkça anlıyor insan; meğer büyümek, içindeki o deli kanın usulca durulmasını izlemekmiş.

Yine de bu yaşlı gençlikle yaşamayı öğreniyoruz. Küllerimizden her defasında yeniden doğmayı, eksilen yanlarımıza rağmen yola devam etmeyi biliyoruz. Çünkü hafıza zamanla birçok şeyi silip götürse de, gençliğimizin bıraktığı izler içimizde yaşamaya devam ediyor. Belki de büyümek, gençliğini kaybetmek değil; onun hatırasını incitmeden yanında taşımayı öğrenmektir.