"Iza'nın Şarkısı" ve Geçmişle Hesaplaşma

Magda Szabo’nun kesik camların üstünde yürürmüşçesine canımı yakan romanı Iza’nın Şarkısı bittiğinde aklımda Gospodinov’un çok okunan kitabı Bahçıvan ve Ölüm’deki şu cümle vardı: “Bizi çocuk olarak hatırlayan son kişi de gittiğinde hala var olduğumuz söylenebilir mi?” 
 
Iza’nın Şarkısı, Szocs ailesinde, baba Vince’nin ölümü sonrası bir araya gelen anne Etelka ve kızı Iza’nın birbirlerini yeniden tanıma, hayata tutunma hikayesini anlatıyor. 
 
Yine denir ki ölüm kalana daha zordur. Giden için olup bitiyor her şey. Kalan kendi yasıyla, geriye kalanlarla baş başa kalıyor. Aile içerisinde yaşanan kayıplar bazı aile üyelerini bir araya getirirken bazılarını geri dönüşü olmaksızın koparıyor. Zaten güçlü olan ile bağları, gidenin ardından daha da güçleniyor, onun anısını da yaşatmak için birbirine daha çok kenetleniyorlar. Öte yandan, bu bağların zayıf olduğu aile üyeleri bambaşka yerlere savruluyor. Aileyi o zamana kadar ayakta tutan meğer o giden kişiymiş. 
 
Szabo, Macaristan’da 1960larda geçen bir aile hikayesi yazmış. Bir araya gelmek zorunda kalmış olan anne-kızın yaşadıkları zorlukları anlatmış. Aradaki kuşak farkı, taşradan büyük şehre göç etmiş eski kuşakla, modern hayata alışkın olan genç kuşağın geleneklerin içinde nasıl bir ilişki kurduğunu, benim beklemediğim şaşırtıcı bir sonla anlatmış.
 
Duygusal, ince hislerinizi bir çatalla dürten bir hikaye. Aile, anne-kız ilişkisi, aile kaybı gibi konularda özel bir hassasiyetiniz varsa zorlanabilirsiniz. Okurken insan kendine çok dönüyor. “Ben böyle yapmış mıydım?” ya da “Annem böyle dediğinde acaba ben mi suçluydum?” gibi kendimi, geçmişi sorgulaya sorgulaya okudum kitabı. Yine de güzel, ince bir sızıyla karışık bir kalbimde yer eden bir kitap oldu. Anneciğimi özlediğimi yüzüme yüzüme çarptı. Sizinki yanınızdaysa gidin bir sarılın bence.
 
Sevgiler,
Emel
#izanınşarkısı
#magdaszabo
#kitaptavsiyesi
#kitapönerisi
#kitapalıntıları