KEŞKE

Keşke böyle olmasaydı. Ama olmadı… Biz olamadık. Ben seninle olamadım, sensiz ise zaten olamıyorum.

Belki beni seni sevmemekle, seni öylece bırakıp gitmekle suçluyorsundur. Belki de gerçekten öyle olduğuna inanıyorsundur. Ama inan bana, hiç öyle olmadı. Her şey seni son kez gördüğüm, o kapının eşiğinden çıkıp arkamı döndüğüm anda başladı. O gün geride sadece bir ilişki değil, benden de bir parça kaldı. Geldiğimiz noktada ise ayakta kalabilmek için antidepresanlara tutunan birine dönüştüm.

Ben seni hep çok sevdim. Hâlâ da çok seviyorum. Ama ne kadar acı olsa da biliyorum ki biz yan yana olamayız. Sen bana, ben sana zehir oluruz. İnan bana, bunun ne başka bir insanla ne de başka bir sebeple ilgisi vardı. Bu tamamen benim verdiğim bir karardı. Çünkü geleceğe baktığımda, sürekli kendini değiştirmeye çalışan bir ben ve her şeyin yükünü omuzlarında taşıyan, kendini hep mağdur hisseden bir sen görüyordum. Ben böyle bir hayatı ikimiz adına da kabul edemedim.

Biliyorum, bundan sonra hayatımda kimseyi seni sevdiğim gibi sevemeyeceğim. Çünkü seninle yaşadıklarımız sıradan değildi. Biz sevgiyi de en uçlarda yaşadık, kavgayı da. Birbirimizi bazen çok mutlu ettik, bazen de en derin yaraları birbirimize açtık. Belki de bu yüzden seni unutmak değil, sensiz yaşamayı öğrenmek bu kadar zor geliyor.

Sen bende sonsuza kadar kalacak ama hiçbir zaman ulaşamayacağım bir sevda olarak yaşayacaksın. Ulaşsam bile sonu yine hüsran olacak bir hikâyesin sen.

İnan bana, bu şehri terk etmeyi denedim. Seni hatırlatan her sokaktan, her köşeden kaçmayı denedim. Ama ne kadar uzaklaşırsam uzaklaşayım, dönüp dolaşıp yine sana çıktım. Sonra o sokaklarda yeniden yürüdüm. Bu kez de anladım ki mesele şehir değilmiş; mesele senmişsin. İnsan sevdiği kişiyi bir şehirden silemiyormuş. Çünkü bazı insanlar, yaşadıkları yerlerden önce insanın içine yerleşiyormuş.

Şimdi yerle gök arasında sıkışmış gibi hissediyorum. Ne geçmişe dönebiliyorum ne de geleceğe yürüyebiliyorum. Sadece nefes alıp vermeyi yaşamaya benzetmeye çalışıyorum.

Belki yıllar geçecek. Belki saçlarıma aklar düşecek, hayat beni bambaşka yerlere savuracak. Ama içimde hep eksik kalan bir cümle olacak: “Keşke…” Çünkü bazı insanlar hayatından gider ama kalbinden hiç gitmez.

Ben bugün seni değil, seninle kurduğum bütün hayalleri uğurluyorum. En çok da buna canım yanıyor. Seni sevmekten hiç pişman olmadım. Pişman olduğum tek şey, bu kadar çok sevdiğim biriyle mutlu bir son yazamamış olmak.

Böyle yaşamayı öğrenmeye çalışıyorum. Öğrenebilir miyim bilmiyorum. Öğrenemezsem de o sonun nasıl olacağını artık ben de biliyorum. Ama şunu biliyorum; seni sevmek hayatımın en güzel duygusuydu, sensiz yaşamak ise en ağır sınavı.