Sevgili Necati Öziri’nin Almanca (Vatermal ) aslından Türkçeye Baba İzi adıyla çevrilen ilk romanı… Çok güçlü, çok sarsıcı bir eser.
Belki de kendi ailemde de benzer politik geçmişlere ve hikâyelere tanıklık etmiş olmam, kitabın bende bu kadar güçlü bir karşılık bulmasını sağladı.
Hikâyenin anlatıcısı Arda, çoklu organ yetmezliği nedeniyle hastane yatağında yaşam mücadelesi verirken yıllardır görmediği babası Metin’e sesleniyor. Ona baba demiyor babalık unvanını biyolojik bağın kazandırdığı bir hak olarak görmüyor ve baba yerine sürekli Metin diye hitap ediyor. İçinde biriktirdiği öfkeyi, kırgınlıkları, özlemi ve aidiyetsizliği anlatıyor.
80 kuşağının devrimcilerinden olan Metin, siyasi nedenlerle Almanya’ya iltica etmiş, orada kendine bir hayat kurmuş; daha sonra eşini ve çocuklarını geride bırakarak Türkiye’ye dönmüştür.
Metin’in yokluğunda Arda, annesi Ümran ve ablası Aylin’in kurduğu hayat üçgeni; göçün, aidiyetsizliğin, parçalanmış ailelerin ve yarım kalmış bağların hikâyesine dönüşüyor.
Göçmen edebiyatı üzerine gerçekten çok güçlü bir metin. Avrupa’da gurbetçi olmanın zorluklarını, göçün kuşaklar arasında bıraktığı duygusal mirası ve iki ülke arasında sıkışmış hayatları anlatıyor.
Necati Öziri, Avrupa’da yaşayan göçmenlerin ve özellikle ikinci kuşağın çoğu zaman anlatılmayan hikâyelerine ses veriyor. Göçün yalnızca gidenleri değil, geride kalanları ve onların çocuklarını da nasıl şekillendirdiğini gösteriyor.
Çünkü bazen bir kuşak ülkesini terk ederken, sonraki kuşaklar onun yarım bıraktığı hayatın içinde büyüyor.
Sevgili Necati Öziri , bu hikâyeleri görünür kıldığınız için teşekkürler. Emeğinize sağlık. ✨
keyifli okumalar . 💗



Yorumlar (0)
Bu gönderi için henüz bir yorum yapılmamış.
Yorum Bırakın