Yalnızlığın Mahkumu

Insanlardan kaçarak kendi etrafımda kurduğum yalnızlık çukurunda boğulmakta,bu karanlığın içerisinde kendimi bulma belkide yalnızlıkla mutlu olma arayışındayım.Kendi mahkumiyetimi kendi cezaevimde kurmuş,adeta cezasının bitmesini  bir mahkum gibi kurtulacağım günü bekliyorum. Kurtuluşum nasıl olacak ,acaba kurtulabilecekmiyim diyede soruyorum kendime. Kendi kendime sorduğum cevapsız sorulardan sadece birtanesi bu. insan içinde bulunduğu melankoliden kolay kolay kurtulamıyor.

Şimdi ise içinden çıkamadığım  o karanlığın dibinde, birinin ellerimden tutup beni çıkarmasını bekliyorum. Tüm bu yalnızlığımı bitirecek ,kafamda dönüp dolaşan düşüncelerden beni sıyırıp alabilecek o kişi.

Yaşamak zaten bir o kadar yorucuyken üstüne birde beklemek acısını ekliyorum. Yaşamın verdiği ağırlık ve yalnızlıkla adeta moloz taşlarının altında kalmışım.  Görülen tek şey taşların altından uzanan elim. Çığlıklarım duyulmuyor , sözcüklerim adeta kısılıp kalıyor. Ve ben taşların altında eziliyorum.