BİR GÜN GELECEĞİM ŞU BAŞIMI ALIP SEN MAYISI HAVALANDIR GERİSİ HAZİRANDIR

Haziran…

Göğün mavisi biraz daha derinleşmiştir artık. Deniz, ufuklara kadar uzanan bir düş gibi parlar. Hayat ise uzun bir uykudan uyanmışçasına yeniden nefes alır. Maviliğin sonsuz koynunda umutlar yeşerir dallarına ışık, yapraklarına sevinç düşer.Ilık rüzgarlar  geçer sokak aralarından. Çiçeklerin gizli türkülerini taşır insanın yüreğine. Her esinti biraz daha hafifletir yükleri biraz daha yakınlaştırır insanı kendine. Haziran yalnızca bir ay değildir içimizde unuttuğumuz bahçelerin yeniden açmasıdır.

İnsan, dünyaya yeniden inanmayı öğrenir.Şairler boşuna sığınmamıştır Haziran’a.Edip Cansever, rüzgarın  serinliğinde yalnızlığını eksiltir” Ben de artık yalnız değilim” derken insanın yeryüzüyle kurduğu kadim dostluğu anlatır. Necati Cumalı, güneşin vurduğu bir kaldırım taşında aşkın izini bulur. Hasan Hüseyin, Haziran’a ölümü yakıştıramaz çünkü bu ay yaşamanın en güzel mazeretlerinden biridir. Haydar Ergülen’in dediği gibi, belki de insanın kendine dönüşünün en güzel kokusudur Haziran.

Attila İlhan’ın sesi de gelir uzaklardan. Bir sitem gibi görünür sözleri ama her sitemin içinde saklı bir umut vardır. Cahit Külebi’nin alıp başını giden yolları da, Ümit Yaşar’ın eylüllerden sıyrılıp ilk yaz tazeliğine kavuşan dizeleri de aynı şeyi fısıldar:İnsan, umudunu kaybetmediği sürece mevsimler eksilmez.

Belki de bu yüzden Haziran, takvimdeki bir ay olmaktan çok daha fazlasıdır. Bir çiçeğin açışı, bir denizin mavisi, bir çocuğun gülüşü, bir aşkın ilk cümlesidir. İçimizde uzun zamandır kapalı duran pencerelerin aralanmasıdır.

Ve umut yeşermeye görsün…Gökyüzü biraz daha mavi,deniz biraz daha sonsuz,hayat biraz daha yaşanmaya değer olur.Haziran işte öyle bir mevsimdir.

Mayısı havalandır gerisi Hazirandır.