İstanbul’da, Kadıköy’de, XVII. yüzyılda Gazanfer Ağa tarafından inşa edilmiş bir çeşme var: Ayrılık Çeşmesi. Bu çeşme, Bağdat seferine çıkan yolcuların uğurlandığı bir noktaydı; aileler ve yakınlar sevdiklerini belki son kez kucaklıyor, gözleriyle anılarını yolcu ediyorlardı. 1741 yılında Ahmed Ağa, 1921 yılında ise Dürriye Sultan tarafından onarılan bu yapı, günümüzde hem çeşme hem de yakınında aynı isimde bir metro istasyonu olarak hatırlanıyor. O dönemde ayrılık farklı ve oldukça zordu. İnsanlar uzun yolculuklara, savaşlara çıkıyordu; umutlar, olasılıklar, sevgiler ve bağlılıklar sınanıyordu... Ayrılık sadece bir kayıp anlamına gelmiyordu; aynı zamanda değer verdiklerimizle vedalaşmak, hayatın bu yönünü kabul etmek demekti. Ayrılık Çeşmesi, bize hatırlatıyor ki, aslında her veda değerli bir deneyimdir. Her kayıp, her boşluk ve her son, bize saygı, anlayış ve derinlik kazandırır. Duygusal yüklerimizi doğru kabul etmek, onları değerli görmek ve bırakabilmek, bizi daha hazır, daha bilinçli ve daha güçlü kılar.