Bazı insanlar ölmez. Sadece bir gün sessizleşirler ve sonra bir ülkenin hafızasında konuşmaya devam ederler.
Barış Manço da onlardan biri.

O, sahnede bir sanatçıydı ama evlerimizde abi, çocukların gözünde oyun arkadaşı, büyüklerin kalbinde bilge bir yol göstericiydi. Barış Manço’yu özel kılan şey sadece sesi ya da şarkıları değildi; her yaşa aynı anda dokunabilmesiydi. Bu yüzden onu dinleyen bir çocukla, yıllar sonra aynı şarkıyı bambaşka duygularla dinleyen yetişkin aynı cümlede buluşabildi.

Çocuklara yukarıdan bakmadı, onlarla aynı hizaya indi. Masal anlattı ama bu masallarda öğüt vermeyi unutmadı.
“Adam Olacak Çocuk” derken bir kalıp dayatmadı; iyi, dürüst, vicdanlı insanlar olmamız gerektiğinin altını çizdi.
Belki de bu yüzden, onun öğrettikleri bizler yaş aldıkça anlam kazandı.

Ülkesini sevdi ama bunu bağıra çağıra göstermedi. Milliyetçiliğini sloganlarda değil, kültürde, dilde ve de müzikte yaşattı.
Dünyayı gezdi ama hep Anadolu’ya döndü çünkü köklerini bilen bir insanın başkasına üstünlük taslamasına gerek yoktu. Halk hikayelerini, Anadolunun dertlerini, olması gerekeni ve olmaması gerekeni bize şarkılarıyla öğretti.Anadolu Rock’ı sadece bir müzik türü olarak görmedi bir duruş olarak gördü. Anadolu’nun sesini, halkın hikâyesini, emeğini ve adalet arayışını müziğine taşıdı. Onu Anadolu’nun hafızasıyla yoğurdu. 

Saygı ve sevgi dolu olmayı, insanı insan olduğu için sevmemiz gerektiğini, helal kazancı, nane limon yapmayı, aile sevgisini, aşkı ve daha birçok güzel şeyi biz onunla öğrendik. 

1 Şubat 1999 tarihinde ise beklenmedik bir vefat haberi ile karşı karşıya kaldık . Barış abi bizlere veda etmişti. O günden bugüne kadar bu acı baki kalsa da belki de en acısı şu oldu. Onun ardından yıllar geçti, teknoloji değişti, müzik dönüştü ama her yaştan insana aynı anda hitap edebilen, öğreten ama didaktik olmayan, samimi ama derinlikli bir Barış Manço daha gelmedi.

Bugün onun ölüm yıldönümü ama Barış Manço,bir ölüm tarihine sığacak biri değil. O; hâlâ bir yerlerde,bir çocuğun gülüşünde, bir yetişkinin “şimdi anlıyorum” dediği anda, bir şarkının tam ortasında yaşıyor.

Eh Barış Abi…
Aşk olsun.
Bu kadar kalıcı olmana da
bizi bu kadar güzel yetiştirip bizi sensiz bırakıp gitmene de.