Baba…

Ben seni çok özledim. Seni son zamanlarda sık sık rüyalarımda görüyorum. En son deniz kenarında sahilde yürüyorduk. O kadar güzeldi ki orada çok güzel vakit geçireceğimizi biliyordum. Bıraktığın günlerden çok daha iyiyim tıpkı dediğin gibi. Sık sık tetikleyiciler olsa da atlatabiliyorum. O gördüğün kadar kötü günlerim artık geride kaldı. Artık insanları kafama takmıyorum. Artık o kadar derinlerde değilim. Hayatıma devam edebiliyorum. Umarım beni görüyorsundur.

Artık hayatımda kayda değer bir şeyler yapabiliyorum. Sen beni hep akıllı görürdün. Bana hep yatırım yapardın. Eğitimime çok önem veriyordun. Bazı eksikler olsa da tercihlerimle yine de kendimce devam etmem gerektiğini biliyordum. Devam etme gücüm olmadığında devam etmek zorunda olduğumu da biliyordum.

Seni hâlâ çok seviyorum. İlk kanser olduktan sonra sen de çok değiştin. Psikolojik olarak ama sen de devam edebildin. İkinci kanserini yenemedin. Hastaneye yatışında hepimiz son günlerin olduğunu bildiğimiz halde kimse sana bir şey diyemedi. Hastaneden çıkacak umudun vardı, planların vardı. Ama hayat izin vermedi.

Aslında sen gittikten sonra da çok zor günler geçirdim. Baba, ben hayatım boyunca ilaç kullanacağım. Senin de imtihanın vardı sona erdi. Benim hâlâ devam ediyor. Hayatıma iyi şekilde devam etmek zorundayım. Biliyorum ben senin akıllı kızınım. Buluştuğumuzda sahilde gezelim tamam mı?

Kızın Elmas...