Ülkem Adına Çok Üzgünüm

Yaklaşık bir haftadır ülkemizde bir kıyım mevcut. Her gün başka bir olay için gözyaşı döker olduk. Bazen yaşananlar bir başlık ya da bir altyazı olacak  şekilde yaşanıp gitmiyor. Okuyup o haberi geçemiyorsun; okuyorsun, hissediyorsun ve o anda takılıp kalıyorsun. Gündem çok ağır aynı zamanda da çok acı. Bir haftadır olanları düşünüyorum. Toprağın altına gömülen emekleri, gökyüzüne ulaşamadan sönen hayatları,okul sıralarından tabutlara taşınan çocukları…

Ordu’da, Giresun’da, Akbelen’de ve daha birçok yerde toprağımıza, ağaçlarımıza, emeğimize dokundular.Yıllarını o topraklara veren insanlar,gözleri gibi baktıkları ağaçları korumak için iş makinelerinin önüne siper oldu.
Bir ömür verdikleri emek, bir günde yok olmasın diye bedenlerini ve hayatlarını ortaya koydular. Bu üzücü haberler yeterince can yakmaz gibi bir de okullarımızda yaşanan bu korkunç olaylarla sarsıldık. 

Bugün Maraş'ta yaşanan elim olay ve ondan önceki gün Urfa'da gerçekleşen korkunç olaylar bize şu soruyu sordurdu “ Ne oldu bize böyle?” Biz böyle bir ülke değildik. Şuursuzlaştık, asabileştik, saygısızlaştık ve daha sayabileceğim birçok kötü özelliği taşır duruma geldik. 

Ülkemde bir şeyler eksiliyor sesizce ve yavaş yavaş. Birbirimize olan saygımız, güven duygumuz ve en çok da içimizi rahatlatan o “iyi olacak” hissi…

Bugün ülkem adına çok üzgünüm.
Bunu süsleyemiyorum ve hafifletemiyorum. 

Başımız sağ olsun.