Abbas Kiyarüstemi- Rüzgar Bizi Sürükleyecek

Rüzgar Bizi Sürükleyecek (The Wind Will Carry Us), İranlı yönetmen Abbas Kiyarüstemi'nin  en şiirsel ve sembolik filmlerinden biridir. Sakin ve durağan gibi görünsede içerisinde derin bir yas duygusunu barındıran sembolik bir filmdir.

Film uzun ve engebeli bir yolda bir grup insanın arabayla yaptığı bir yolculuk ile başlıyor. Karakterlerin yüzünü görmeden sadece aralarında geçen diyaloglar ile  bir gazeteci ekibi olduklarını ve amaçlarının, yaşlı bir kadının ölümünü bekleyip köydeki kadınların geleneksel yas ritüellerini belgelemek olduğunu anlıyoruz. Film boyunca aslında kim olduğunu, köye gelme sebebini saklayan  ve  köylü tarafından mühendis olarak anılan ana karakterimiz Behzad köyde yaşayan  yaşlı ve hasta olan bir kadının ölmesini bekler, ama kadın bir türlü ölmez. Ölüm burada beklenilen bir olgu değil bir süreçtir.Köye ilk geldiği gün dostluk kurduğu ve ölümünü beklediği kadının torunu olan Farzad adındaki küçük çocukla dost olan Behzad çocuktan sürekli yaşlı kadının durumu hakkında bilgi alır. Köyde geçirdiği süre boyunca köylüyle yakın ilişkiler kuran Behzad kahvehanelere gider, kadınların köy hayatındaki rollerini keşfetmeye başlar. Köyde tahmin ettiğinden daha uzun süre kalan Behzad'ın umutları, Farzad'dan aldığı bilgiler ile yaşlı kadının durumunun iyiye gittiğini öğrenince giderek tükenmeye başlar. Kimliğini açık etmeden halkın arasına karışan Behzad köyün engebeli yokuşlarında ve tepelerinde sesini hiç duymadığımız ve film boyunca görmediğimiz patronuna, yaşlı kadın hakkında aldığı bilgileri ve sürecin yavaş ilerlediğini aktarır. 

Köyde telefon çekmediği için köyün en tepesindeki mezarlığa çıkan Behzad orada yüzünü görmediğimiz sadece sesini duyduğumuz bir kuyu işçisi olan Yusuf ile tanışır. Tepeye her çıktığında kuyudaki Yusuf ile iletişim kuran Behzad bir gün Yusuf'un kuyuda oluşan göçük sonucu yaralandığına şahit olur. Film boyunca duygusal tepkilerden çok mesleki mesafe ile hareket eden Behzad bu beklenmedik ve kontrolsüz gerçekleşen olay ile sarsılır.Köylülere ve doktora haber verip Yusuf'u o derin kuyudan çıkarır.

Kuyu sadece fiziksel değil varoluşsal bir eşiktir. 

Behzad'ın o sırada  doktor ile arasında geçen diyalog ise bize ölümün sıradanlığını, öbür dünya güzellemesinin aslında kanıtsız bir teselli olduğunu , ölüm- inanış- gerçeklik çatışmasını romantikleştirmeden anlatıyor ve Ömer Hayyam felsefesi ile derinlik kazandırıyor. 

Behzad: Yaşlılık başa bela

Doktor: evet, yaşlılık başa bela ama ondan da kötüsü ölümdür.

Behzat: Ölüm mü?

Doktor: Evet. Ölüm hepsinden daha kötü. İnsan gözlerini bu güzel dünyaya bu güzel tabiata Allah’ın verdiği sayısız nimete kapatıp gidiyor. Ve bir daha geri dönmüyor.

Behzad: Fakat öbür dünyanın bu dünyadan daha güzel olduğunu söylüyorlar.

Doktor: Öbür dünyaya gidip gelen var mı ki güzel olup olmadığını söylesin.

“Derler ki cennet, huri kızlarla hoştur.

Ben derim ki üzüm suyu hoştur.

Peşin olanı al. Çek elini veresiyeden

Çünkü davulun sesi uzaktan hoştur."

Filmin son sekasında artık beklemekten ve durağanlıktan yorulan Behzad köyü terk etmeye hazırlanırken bir cenaze alayı görür  ve yaşlı kadının öldüğünü anlar. Cenazeyi ve yas tutan kadınların fotoğrafını çeker. Yusuf'un kuyudayken ona verdiği kemiği sulara bırakır ve köyü terkeder. Kemik canlı olmayan ama tamamen yok olmayan ,bir izi olan bir şeyi temsil ederken su ise hayatın akışını ve yaşamı simgeler. Behzad'ın hikayesi ise burda tamamlanmış olur.

•Film adını Füruğ Ferruhzad'ın Rüzgar Bizi Sürükleyecek şiirinden almıştır. 

"Benim küçük gecemde 
Rüzgar ağaçların yaprağına son kez süre tanıyor 
Benim küçük gecemde viran olmanın korkusu var 

Kulak ver 
Karanlığın esintisini duyuyor musun? 
Ben garipçe şu talihime bakıyorum, ümitsizliğe alıştım 

Kulak ver 
Karanlığın esintisini duyuyor musun? 

Gecede, şu an bir şey geçiyor 
Ay kızıl ve karmaşık 
Ve her an düşme korkusu yaşanan bu damda 
Bulutlar yaslı kalabalıklar gibi 
Sanki yağmurun yağacağı anı bekliyor 

Bir tek an 
Ondan sonra hiç 
Bu pencerenin arkasında gece titriyor 
Ve yeryüzü 
Geri kalıyor dönüşünden 
Bu pencerenin arkasında bir bilinmeyen 
Beni ve seni bekliyor 

Ey baştan ayağa yeşil olan sen 
Ellerini, yakıcı hatıralar gibi benim aşık ellerime bırak 
Ve dudaklarını, sıcak bir his gibi senden benim aşık 
dudaklarımın okşayışlarına teslim et 

Rüzgar bizi kendisiyle götürecek 
Rüzgar bizi kendisiyle götürecek."