Kimse Fark Etmedi, İçimde Bir Mevsim Bitti

Bazı bitişlerin sesi çıkmaz.

Ne kapılar çarpılır ardına, ne uzun vedalar edilir. Kimse gitmez, kimse kalmaz. Hayat aynı yerden devam ediyormuş gibi görünür. Sabah yine olur, telefon yine çalar, insanlar yine güler. Dışarıdan bakıldığında hiçbir şey değişmemiştir.
Ama insan bilir.
İçinde bir şeylerin eskisi gibi olmadığını ilk o fark eder.
Ben de öyle fark ettim.
Bir gün değil, bir anda değil. Yavaş yavaş...
Sanki içimde yıllardır çiçek açan bir mevsim sessizce valizini toplamış da kimseye haber vermeden gitmişti.
Ne zaman olduğunu bilmiyorum.
Belki son kez heyecanla beklediğim günlerden birinde.
Belki bir hayalimin gerçekleşmeyeceğini kabul ettiğim gece.
Belki de sevdiğim insanların yavaş yavaş yabancıya dönüşmesini izlerken...
Hatırlamıyorum.
Çünkü bazı kayıpların tarihi olmuyor.
İnsan en çok böyle şeyleri kaybediyor zaten.
Bir sabah uyanıp çocukluğunu özlediğini fark ediyorsun.
Sonra bir gün eski fotoğraflara daha uzun bakmaya başlıyorsun.
Eskiden seni mutlu eden şeyler artık aynı yere dokunmuyor.
Aynı şarkılar çalıyor ama başka bir insan dinliyormuş gibi hissediyorsun.
İşte o zaman anlıyorsun.
Mevsim değişmiş.
Hem de çok önce.
Ama kimse fark etmemiş.
Ben bile...
Çünkü insan kendi içindeki eksilişi hemen göremiyor.
Önce yorgunluk sanıyor.
Sonra zamana bağlıyor.
Bir süre daha dayanırsa her şeyin eski hâline döneceğine inanıyor.
Dönmüyor.
Bazı mevsimler geri gelmiyor.
Bazı insanlar da...
Ve insan galiba en çok burada büyüyor.
Kaybettiği şeyin ne olduğunu tam olarak bilmeden özlemeyi öğrenirken.
Bazen bir insanı değil, onun yanında hissettiği hâlini özlüyor.
Bazen bir evi değil, o evdeki çocuğu...
Bazen geçmişi değil, geçmişteki kendisini...
Belki de bu yüzden bazı akşamlar sebepsiz yere içimiz daralıyor.
Bir eksiklik dolaşıyor içimizde ama adını koyamıyoruz.
Çünkü aslında özlediğimiz şey bir kişi değil.
Bir zaman.
Bir his.
Bir mevsim...
Kimse fark etmedi.
Ama içimde bir mevsim bitti.
Ve ardından gelen sonbaharı en uzun ben yaşadım.