İşte sonsuza kadar yaşayabilmek zamanı ezip geçmek tüm bu sanrıları ateşe atıp yakmak sanki zincirlerinden kurtulmak gibi hissettiriyor Ama tam bu hürriyet hissinin doruğundayken birdenbire dikenli bir sarmaşık boğazıma dolanıyor ve beni bu hürriyet hissinden çekip yerin yedi kat altına götürüyor İlk önce annemi düşünüyorum belki kendi ektiğim ağacın gölgesinde dinlenemiyorum ama annemin ektiği ağacın serinliğinde onun kokusunu duyabiliyorum onun yüzünü ölmeden bir saniye önce bile hatırlayabiliyorum Sonra dostlarım Hepsinin iyiliklerini ve kötülüklerini hâlâ hissedebiliyorum Hem sonsuza kadar yaşasam dost edinebilir miydim Kiminle ne paylaşacaktım
Ama şimdi öyle mi En yakın dostumla ettiğim kavgalar onunla küsken bile ona hissettiğim sevgi ya da çok değer verdiğim ama beni sebepsiz yere bırakan diğer arkadaşlarım Onlarla yaşadığım güzel günleri hatırlayabilmek bundan duyduğum o tatlı hüzün hepsi hepsi çok güzel geliyor Belki şiirlerimin dilden dile dolaştığını göremeyeceğim ama dostlarımın şiirlerimi beğenmesi beni cesaretlendirmek için ettikleri bazı sözler hiçbir şairin hissedemeyeceği duygular barındırıyor
Peki ya o en saf duygu aşk Yaşlandıkça bu duygunun içinin boşaldığını hissetmem Peki sonsuza kadar yaşarsam birine âşık olabilir miyim Sadece 10 yıl geriye baktığımda bile aynı duyguları hissettirmeyen şey 100 yıl sonra ne hissettirecek Birini karşılıksız ve beklentisiz sevebilecek miyim tekrar Zannetmiyorum
Dostlarım demem o ki zamanla yarışmak akan bir dereye karşı yüzmek bir volkanı gözyaşlarıyla söndürmek gibi imkansız yorucu ve tehlikeli Demem o ki yaşamak zamanla ve zamansızca savaşmadan ve kabullenerek yaşamak.



Yorumlar (0)
Bu gönderi için henüz bir yorum yapılmamış.
Yorum Bırakın