Her yıl, yeni yıl kararları alıp, sonra da tutmamak hepimize tanıdık geliyordur. "Sağlıklı besleneceğim,"den tutun da "Spor yapacağım"a; "Daha çok kitap okuyacağım"dan, "Şuralara buralara gideceğim"e sözler verip duruyoruz.
Ben de şimdiye kadar hep böyle yaptım. Sözde kalmasın dedim, yazdım, çizdim, şahitler tuttum kendime. "Bak," dedim, "Yapmazsam ne olayım."
Hiçbir şeycik de olmadım. Ertesi yıl aynı heyecanla, aynı aymazlıkla devam ettim.
Şimdi, bu yılın bitimine gerçekten de az kalmışken, birkaç kelam etmek istiyorum son bir senedeki Emel'e.
2026 tek başına güzel bir yıl benim için, doğru. Ama bugün fark ettim ki 2026'yı yaşamak için 2012'den beri bekliyormuşum ben. Arada güzel şeyler olmadı mı? Elbette oldu. İş değiştirdim, anne oldum, hayattaki amacımı bulur gibi oldum (hâlâ buldum diyemem, büyük konuşmam), yeni insanlarla tanıştım... Ama bunca zamanın büyük bölümü kapalı kapıların ardında, karanlık kuyularda geçti benim için. Anne olma çabam, kaybettiğim bebeklerim, anne olup yüzüme en tatlı ama en kallavi tokadı yemek, mütemadiyen beynimi kurcalayan endişe, evlat olamaya çalışmak, annemin hastalığı, yası, stresi, derdi, tasası derken 13 yıl çok zor geçmiş aslında benim için.
Şimdi, uzaktan bakınca anlatması, yazması, üstüne şaka bile yapması mümkünken; yaşadığım zamanlarda bunlar böylesi kolay değildi.
Neyse...
Ne oldu peki 2025 sonu ile 2026'yı bağlayan o aylarda da, ben bu yılı böyle güzellemelerle uğurlamak istedim?
1. Yas başka şekillere evrildi: Kendimi kapatıp ağlayarak ya da yiyip elli kilo alarak değil de, annemin gidişine yazdıklarımla, onun hep kalbimde, beynimde benimle olduğuna kendimi inandırmamla şekil değiştirdi. Beş sene 15 gün oldu bugün annemi toprağa saklayalı. Bırakın bir günü, bir saat bile olmamıştır onun yokluğunu anmadığım. Sadece artık her seferinde gözlerim yaşlanmıyor, kalbime saplanan bıçaklar biraz daha insaflı davranıyor.
2. Çocuk büyüdü: Bana da bol zaman, kendimi düşünecek bir alan açmış oldu :)
3. Yaşlandım: Bayağı, düpedüz, bildiğiniz yaşlandım. 43 bitmek üzere artık. Bundan çok da keyif aldım. Çünkü yaşlanmak saçımı beyazlatıp gıdımı sarkıtsa da bana başka özgürlük alanları tanıdı.
En başta azalmayı öğrendim. Zaten etrafında çok insan olan, çok da insan seven biri değilim. Hiç öyle olmadım. Ama bu sene başkasını kırmaktan kaçınmak yerine "Hayır" demenin bana fayda sağladığını anladım. Kafama yatmayan bir şey olursa içimde büyütüp kendime dert etmektense yanlışı yapana söyleyip onun dert etmesini istedim. Çok da güzel oldu bu.
Peki sonra ne oldu? Etrafımda zaten az olan insan sayısı daha da azaldı. Bu da çok yerinde bir karar oldu. Hep evliliklerde bir taraf ilişkiyi yürütür derler ya, bunun arkadaşlıkta da geçerli olduğunu gördüm. Yirmi yıllık arkadaşımdan resmen boşandım :) Meğer bunca zamandır ben tutunduğum için arkadaşmışız. Ben bıraktığım anda her şey yıkıldı. İyi oldu. Başka cephelerde de var da bir şeyler. Bakalım nasıl gelişecek kahramanımızın başına gelecekler. Hiç tahmin etmediğim insanların ne kadar hırslı olduğunu da görüp öğrendim. Sinsilik, hırs el ele, berbat yarınlara!
Hayatıma müdahale edenlere "Sana ne!" demeyi de öğrendim. Ya da haddi olmayanların sorduğu sorulara sırf kibarlıktan cevap vermek yerine "Seni ilgilendirmez" demeyi de. Bir de kilo verdim tabii bu sürede. Üzerime yapışan 10+ yıllık depresyon ve 5+ yıllık 50+ kilodan sonra biraz hafiflemek şahane oldu.
Sadece tanışıklığım olan bir kadın beni görüp günaydın dedi geçenlerde. Sonra iltifat etme gereği duydu. "Ne kadar da zayıflamışsınız!". "Evet, öyle oldu." "Kaç kilo verdiniz?" "-----??? Ne yapacaksınız?" diyerek uzaklaştım kadından. Verdiğim kiloya göre mi iltifat edecekti bilmiyorum.
Yine aslında sevdiğim başka bir arkadaş da ısrarla "Spora ne zaman başlıyorsun? Sen ne zaman gideceksin?" diye diye vicdan polisliğine soyundu. Bir, iki derken bir gün de ona patladım. "Sen yap, bana dokunma!" Tavsiye, istenildiğinde verilirse makbuldür değil mi? Yoksa başkasının hayatına müdahale etmekten öteye geçmez. "Ben seni sevdiğimden dedim..." kadar da kötü bir bahane yok. Kimse kusura bakmasın. Sevdikleriniz varsa, önce kişisel alanlarına saygı duyun. Sonra seversiniz :)
Bir de sosyal medyada azalmak istedim. Son zamanlarda beni çokça rahatsız eden bir konu AI. Herkes (kitap sayfaları için konuşuyorum elbette) bir kitap gönderisi hazırlıyor, bir de bunu AI'ya yaptırıyor. Üstüne bunun anlaşılmayacağını sanıyorlar. Ben de üşenmiyorum artık, karşıma çıkan AI postlarını yapan hesapları tek tek takipten çıkıyorum. Evden eskiyen eşyaları atmak gibi oldu. Büyük bir ferahlama!
4. Hayatımın amacını bulur gibi oldum: Ben edebiyat okudum üniversitede. İngiliz edebiyatı. Yetmedi yüksek lisans da yaptım. Öğretmen olmak değildi hedefim o zamanlar ama hayat böyle gelişti. Ama aklımda hep bir gün edebiyata geri dönmek vardı, eğitimini aldığım mesleğe, bir edebiyat eleştirmeni ya da çevirmen olarak. Bunu da yaptım bu sene. Okuduğum kitapları incelemeye, paylaşmaya başladım. Çok kısa, detaylı olmayan incelemeler (çünkü benim okurum yok detaylısını anlayacak henüz :)) Bu yıl dört kitap çevirisi yaptım. Üç roman, bir öykü derlemesi. Henüz basılmadılar. Ama hepsi benden çıktı, yayınevinde. Harika bir his istediğim işi yapabilmek. Herkes eğitimi aldığı işi yapmalı(kamu spotu:))
Yani hayatımda bir amaç edinmiş olmak bana çok iyi geldi. Şimdi bir arkadaşımla harika planlarımız var. Hayata geçirince onlar da "İyi ki" olacak benim için, eminim.
Böyleyken böyle. 2026 bana iyi geldi. Artık yeni yıl planları yapmıyorum. Kalbimin sesini dinlemeyi öğrendim sadece. O bana fısıldıyor nereye gideceğimi.
Hepimize güzel fısıltılar veren bir kalp dileğimle...
Sevgiler,
Emel



Yorumlar (0)
Bu gönderi için henüz bir yorum yapılmamış.
Yorum Bırakın