Özgür Bulut @Ozgurbulut98

1sa

Yaşarken yüzüne bakılmayan, sürgün edilen, parasızlıktan kıvranan ya da dışlanan sanatçıların öldükten sonra birden milli değere dönüşmesi meselesi beni hep çok huysuz ediyor. Van Gogh tek bir tablo bile satamadan sefalet içinde gitti, bugün sergilerine bilet bulunmuyor. Ahmet Kaya linç edilip sürgünde öldü, şimdi mezarı başında anmalar yapılıyor, şarkılarını en karşıt görüşteki insanlar bile ezbere söylüyor. Bir insan yaşarken bu kadar yalnız bırakılıp öldüğü an nasıl bu kadar kıymete biniyor? Gerçekten toplum sonradan geç kalmış bir vicdan azabı mı çekiyor, yoksa artık hayatta olmayan, konuşamayan ve kimseyi rahatsız etme ihtimali kalmamış birini sevmek herkese çok daha risksiz ve konforlu mu geliyor? Sizin aklınıza gelen, yaşarken değeri bilinmeyip gittikten sonra baştacı edilen en çarpıcı örnek kim?