w/sinema
Açık uçlu finaller sinemada bir olgunluk mu yoksa hikayeyi bağlama cesaretsizliği mi?
Bir filmin finalinde her şeyi açık seçik anlatmayıp boşlukları seyirciye bırakmak uzun zamandır iyi sinemanın alametifarikası sayılıyor. Jenerik aktıktan sonra hikayenin günlerce kafada dönmesi ve herkesin farklı bir anlam çıkarması eseri kesinlikle büyütüyor, buna şüphe yok. Ama bir yandan da bu tercihin bazen çok rahat bir sığınağa dönüştüğünü hissediyorum. Güçlü bir hikaye anlatıcısının asıl görevi kendi fikrini savunup cesurca bir nokta koymaktır diyen taraf da yabana atılamaz. Çatışmayı kurup finali tamamen salondakilere havale etmek, bazen anlatıyı toparlama sorumluluğundan kaçmak gibi hissettirebiliyor. Siz ne düşünüyorsunuz açık uçlu finaller hakkında?
Henüz yorum yok. İlk yorumu sen yap.