Bulut'a IV

Oğlum,

Yazıyorum, siliyorum. Yazıyor ve siliyorum, koca bir karanlık. Seninle hiçbir ilgisi olmaksızın; gerçekten güzeldim. Yüzüm veya vücudumdan bahsetmiyorum, kendimi memnun eden küçük bir çember içinde sesimi duyabiliyor, onunla münakaşa edebiliyor, bazen anlaşıyor bazen de ters düşmenin zevkini yaşayabiliyordum. Kötüyü de içimde bir yerde iyi olarak kodlayabilmiştim. Bütün iyi ve kötülerimle kendimden razıydım. Bir şeyler canlıydı. 10 yıl öncesi de kalbimdeydi, 10 yıl sonrasının ihtimali de. Bütün yaşanmışlıkları gülümseyerek anacak, hiçbir pişmanlık barındırmayacak olgunluğa da daha yeni ulaşmıştım. Keza ben de herkes kadar insan, herkes kadar hatalı ve herkes kadar suçsuzdum. Yaşıyordum, yazıyordum, hissediyordum. Şuan kendime dair hissettiğim tek şey kendime senin için iyi bakmam gereksiniminin korkusu. Sevmek, sevilmek, heyecan ve bütün ıvır zıvır duygular -senden bağımsız- birer fazlalıkmış gibi çekip gittiler, anlamaya bile vakit bulamadım. Koca bir sorumluluk geldi ve diğerlerini bilmediğim bir yere kovaladı. Umarım sadece saklanmışlardır, öyleyse bir gün sobelerim. Biliyorum aslında yaşam belki 3 belki de 4 evreden ibaret, ben sadece evre atladım. Birinin sırasını savıp diğerine geçiyorsun, savdıklarımdan da memnuniyetsiz değilim ama kendimden aldığım verimin yanında daha vaktim olduğunu düşünmenin rahatlığı da gitti. Artık 30 yaşındayım, ne geç ne de erken olsa gerek ama geç kalmış hissini içimden atamıyorum.

Oğlum, hiçbir şey bilmemenin güzelliği var yüzünde. Çok gören çok yaşlanır. Çok bilen çok yaşlanır. Çok kırılan çok yaşlanır. Çok düşünen çok yaşlanır. Ben? Ben yine tam ortasındayım. Ben daha çok herkese uyumlanırken yaşlandım. Ama mevcut sabrım ve tahammülüm sana tahsis olduğu için artık harici hiçbir zorlaştırmaya, uyumsuzluğa katlanamıyorum, nazlayamıyorum. Çünkü zaten elimden geleni yapmışımdır, gidebileceği kadar itmişimdir; şüphem yok, borçsuzum. Sen hariç, sana borcum çok. Sana ileride bana borçlu hissetmemeni borçluyum. Koşulsuz sevgi borçluyum. Hep açık bir kapı borçluyum. Konuşmaktan çok dinlemeyi bilmeyi borçluyum. Nasıl iyi olacaksan öyle olmayı borçluyum ve bu borçlar sırtımı hiç ağrıtmıyor.

Boynun hiç bükülmesin. Öpüyorum.