Arkadaş Zekâi Özger’e dair

Arkadaş Zekâi Özger’e dair 

1- Günler Perişan

Yırtarak geçiyor kalbimizden

hayatı da törpüleyen zaman

şuramızda bir şey var

acıya benzer

umuda benzer

böyle günlerde hayat

hem acıya, hem acıya benzer

gün ölümle başlatıyor hayatı

Zaman yalnızca yaşlandırmıyor; insanın içinden de bir şeyler alıp götürüyor.

Özellikle "acıya benzer, umuda benzer" ifadesi çok güçlü. Çünkü insan bazen aynı anda hem acı çekebilir hem de bir şeylerin düzeleceğine inanabilir.

Bana göre şiirin en çarpıcı tarafı şu: İnsan, yaşadığı acılara rağmen umut etmeyi tamamen bırakamıyor. Hayatın çelişkisi de burada başlıyor.

2- Hüzün

Hüzünüm ki

hüzünlerin çiçek açmış biçimidir.

Hüzün her zaman zayıflık değildir. Bazen insanın en derin düşüncelerinin, en güçlü duygularının kaynağıdır. Hüzün her zaman kırıcı ve yoğun duygusal boşluklar değil;yaşama dair inanç ve onunla birleşme olarakta bakılabilir bir hal alıyor.

3-Şaire ve Hayata Sesleniş

Sana yangınla, suyla, ateşle

ölümle, yaprakla, şiirle sınanmışım

Ey yaşarken kanayan acı

şimşekli gök, tufan, kan fırtınası

uçurum kıyısında hızla büyüyen ot

yapraksız bir ölümün anısı için

köpecik kuzuların derisi için

beni tarihle avutma

İnsan bazen geçmişin açıklamalarını değil, bugünün gerçekleriyle yüzleşilmesini ister. Bu yüzdendir ki ölüm, şimşekler, fırtınalar hayatın gündelik yaşamın gerçekleri geçmişin değil bugünün sanrılarıdır.

4-Hüzün Mevsimi

Kalbim

bir gün elbette sana

hükmedeceğim

elbet geçer bu hüzün mevsimi

bir baykuş bir serçeyle arkadaş

olduğu gün

o gün size sevinci de anlatıcam

bir solucan bir leylekle çiftleştiği

gün

o gün bahar mevsimidir

size aşkı anlatacağım ve bir gün

elbette yıldızları sayacağım

Gelin kucaklayın beni. Yıldızları

sayamıyorum.

Burada şair, güçlü görünme çabasını bırakıyor ve insanlardan yakınlık istiyor.

Bazen insan bütün dünyayı değiştirecek kadar umut taşır ama kendi gecesini aydınlatmak için birinin sarılmasına ihtiyaç duyar.

Önce kendi kalbine sonra imkansız görünenlerin birleşmesine en son yine en insanı olan duyguya yalnızlığa bir insanın bir insana olan ihtiyacına gidiyoruz. Sanırım insan olmak birazda böyle olsa gerek.

Son olarak bir çıkarımda bulunmak gerekirse Arkadaş’ın bize yansıtmak istediği bence : İnsan, içinde kopan fırtınalara rağmen sevmekten, umut etmekten ve anlaşılmayı beklemekten vazgeçmemeli. Sonuçta her şey insana ve insanlığa dair..