fırtınam

karanlığa terk edilirken gökyüzü, seyrediyordum umudunu yitiren güneşi. tüm hayaller gibi çekip gitti günün sonunda. baktığımda gökyüzüne, kurulan bir sürü hayaller olduğunu gördüm. göz kırpsalarda bana, ben kendi hayalimi özlüyordum. kim bilir belki bir gün geri döner.

bir sondayım. ne zaman başladığımı hatırlamasamda bir son karşılamıştı . beni kim bilir belki bir  başlangıçtır, üstünde son yazsada. her son bir başlanıç değilmidir? beni sonlar kadar etkilemesede.

bir gün baktığımda aynaya kendimi bulamaz olmuştum. nerdeydim ben, nerede kalmıştım eski hatıralarımda mı ? sokakta masumca gülümsemeyle top oynayan çocukların arasında mı veya sanayide dayak yiyen masum çocukların yanında mı ya savaşta anne babasız kalan çocukların arasaındaysam... boşversene kim bulmuş ki ben bulayım kendimi.