Ölümün çiçekleri ne söyler; Sylvia Plath, Nilgün Marmara, Virginia Woolf

Nilgün'de ölüm çoğu zaman hayattan kopmaktan çok, hayatın üzerine binen korkunç bir yük olarak karşımıza çıkar. Dünyanın sesini derinden işitmek, ölümle yüzleşmeyi doğurur. 

Nilgün'ün çiçeği bana ölmeden önce yapraklarını içine çeken, kendini kapatan bir çiçeği anımsatıyor.

Sylvia'da ölüm, çok daha öfkeli ve teatral bir hâl alır. Ölüm onun için toprağa karışmaktan ibaret değildir. İçerisinde yeniden doğma arzusunu da barındırır. 

" Ölmek, her şey gibi bir sanattır. Bunu iyi yapmakta yoktur üstüme."

Lady Lazarus/ Sylvia Plath

Sylvia'nın çiçeği bir yanardağın eteklerindeki kır çiçekleri olmalı.

Virginia Woolf için ise ölüm bambaşka bir incelik taşımaktadır. Woolf bunun dramatik bir bitiş olmasından ziyade benlik sınırlarının erimesi olarak işlemiştir. Yaşam nasıl biter ve Virginia ne vakit yaşamaya başlar?

Onun çiçeği durgun sular üzerinde süzülen bir nilüferdir.

SYLVİA PLATH

Birdenbire öyle kırılgan duyumsuyorum ki kendimi.

Güç kadın, Sylvia Plath

Tıpkı bir kasırganın merkezindeki sakin bölge gibi durgun ve bomboştum, çevremdeki karmaşanın içinde yuvarlanıp gidiyordum.

Sylvia Plath'ın Günceleri

Üstüme diktim yaşamı, zor bulunan bir organ gibi.

Üç kadın, Sylvia Plath

Ölüm olsaydı o,

onun derin yerçekimine, zamansız gözlerine hayran olurdum.

Ariel ve Seçme şiirler

Tabutumla yaşamak gibi bir şeydi yaşamak onunla.

Suyu geçiş, Sylvia Plath

Şu andan başka hiçbir şey gerçek değil ama ben yüzyılların ağırlığı altında boğulduğumu hissediyorum.

Günlükler, Sylvia Plath

NİLGÜN MARMARA

Bir çift gam çiçeğidir sanki gözlerin;

Öyle içli, öyle yumuşak, öyle derin.

Daktiloya çekilmiş şiirler, Nilgün Marmara

Ölürken, kahkahamı ona bırakacağım.

Defterler, Nilgün Marmara

Yalnız iki tür insan iyidir

Gömülmüşlerle doğmamışlar

Kırmızı kahverengi defter, Nilgün Marmara

VİRGİNİA WOOLF

Bir kadın olarak tüm dünya benim ülkem.

Kendine Ait Bir Oda, Virginia Woolf

Dünya denen şeyle ilişiğini kesmeli.

Kendine Ait Bir Oda, Virginia Woolf

Büyük şairler acılarında ölürler.

Kendine Ait Bir Oda, Virginia Woolf

Yüreğim kaburgalarımı dövüyor.

Dalgalar, Virginia Woolf