Yalnız olmaktan yakınıyordum az önce. Sonra düşündüm dedim ki gerçekten etrafımda birileri olsun istiyor muyum, hayır yalnızlıktan yakınmam sadece onunla alakalı bir şey o yok diye kendimi
yalnız hissediyorum. Eskiden de yalnızdım ama onunla yalnız olmak istiyorum. Yalnızlıktan hoşlanıyorum ama yalnızlığı bile onunla istiyorum. Ne kadar garip değil mi? İnsan biriyle nasıl yalnız olur. Hiç birken iki olan yalnız olur mu? İnan bilmiyorum. Aklım onda fikrim onda bedenim onda ruhum onda. Giderken bana benden hiçbir şey bırakmamış sanki. Şimdi daha iyi anlıyorum beni benimle bırak bu cehennemde .. neyse işte çocukken bağıra bağıra dinlediğim şarkılar anlam kazanıyor. Artık sessiz sessiz mırıldanarak dinliyorum o şarkıları. Bağırırsam ağlayacağım o yüzden bağırmıyorum. Hoş bağırmak da meziyet mi sanki o beni duymadıktan sonra. Bu düşünceleri aklımdan geçirdikten sonra yalnızlığımı kabulleniyorum seviyorum okşuyorum onu. Teselliyi bi başkasında aramıyorum onun gibi. Hoş nasıl teselli olacaksa o da. Sahile doğru yol alıyorum. Hayatımda kimseyi istemeyerek. Sadece seninle yalnızlığı isteyerek sahile doğru yol alıyorum.


Yorumlar (0)
Bu gönderi için henüz bir yorum yapılmamış.
Yorum Bırakın