birkaç satırlık hüner

nereye kaçabilirdim kalbimdeki kederden

zihnimin duvarlarını tırmalayan hislerden

oysa umut yarın kadar yakındı

gecenin ardından şafak hiç sökmeyecek gibi

kainatın en ince düşünülmüş şiirinden mısralar

içimde binbir boşluğa sebep perçinlenmiş kaygılar

sahi gün gelir de unutur muyum yalnızlığı

acı bir gün elbet geçer, acı çekmek daimi

şimdi utanarak tuttuğum kalemden dökülen şiirler

gözyaşları ile bütünleşmiş cümleler

ah bir içimi dökebilsem

kendi başıma bir bütün olabilsem

şimdi bir başıma sabah ediyorum

elimde kalan birkaç satırlık hüner

hep fazlasını isterdim fakat uzun zamandır başkayım

nedeni olmayan bir öfke buldum, tutundum

hafif bir sağanakta bile çaresizce boğuldum