Yıkmıyorsa bir düzeni, asık suratları ve yılgın bakışları

karanlıkta işe giden, karanlıkta eve dönen bir halkın;

Neye yaramakta ruhun üflendiği bu bedenlerin varlığı?

 

Kavurmamakta ise ellerini bağlamışları ateşiyle bir millet

Çıkabilir mi hiç bu karanlıktan bir tarihe dönüşerek?

 

Bir trenin her kompartımanında ayrı bir hüzün ayrı bir ses yankılanıyor şimdi

Bezgin, solmuş ve sinmiş bir halkın sessizce teninden salınıyor istasyona

Unutmuş gün ışığını...

Nereden bilsin karnı açlar "Hürriyet, hürriyet, hürriyet"

 

İşte bundandır ki; öğrenecek bu efsunlu kadim kelimeyi demeyi

Aç olmamak için bir daha.