İnsan en çok nerede yalnızdır biliyor musun?

Dört duvar arasında değil.

Kendi içinde.

Bir avlu dibinde.

Söyle bana...

Hıçkıra hıçkıra ağlatan o sızı neydi seni?

Hak etmeyişlerin mi? Hiç gelmeyecek olan sevgisizliklerin mi?

Boğazındaki o düğüm...

Aşk... Ve aile.

En büyük yaraların, en güvenli sandığın limanlardan gelmesi ne tuhaf, değil mi?

Bak buraya.

Bir avlu dibinde gözyaşı döker biri.

Dünya döner, kimse görmez. Kimse hissetmez.

Sırtını sıvazlayan bir el yok. Arkanda duran bir gölge... O hiç yok.

İçin için ağlarsın.

Çünkü gerçek şudur: Kalabalıklar sadece bir illüzyon. İnsan, aslında hep kimsesizdir.

Sesin yankılanıyor mu?

"Kimse yok mu?" diye soruyorsun.

Cevabı zaten biliyorsun, değil mi?

Duyan yok.

Acına ortak olmalarını isteme zaten. Sadece duysunlar. Bu kadarı yeter.

Güneşin uğramayı unuttuğu bir avlu burası. Issız. Kuytu.

Ama...

Dur burada.

O soğuk, o nasırlı taşların arasından... Aniden mis gibi bir lavanta kokusu yükseliyor. Hissediyor musun?

Nereden geldiği belli olmayan bir mucize gibi.

O sert duvarların çatlağından sızan, o keskin lavanta...

Ve tam o anda, elinde bir kâğıt...

Üzerinde çizilmiş tek bir yıldız.

Hani bizi göz göze getirsin diye çizilen o yıldız.

Gözlerini kapattığında, o kokuyla beraber o yıldız sızıyor içeri.

Dünyanın tüm gürültüsü susuyor.

Sadece o koku, o yıldız ve sen...

Seni, seninle göz göze getiriyor.

Ne yardan bir haber, ne anadan bir teselli.

Sessiz sessiz çığlık atarsın bu kuytudan.

Yar duymaz.

Ana baba... Onlar zaten hiç duymadılar.

Peki ya Yaradan?

Bir avlu dibindesin.

Elinde kalan tek şey; taşlara sinmiş o lavanta kokusu

Ve seni terk etmeyen o küçük yıldız.

Ve bu...

Bu senin tek gerçeğin.