Yunan mitolojisine göre başlangıçta hiçbir düzen yoktu. Her şey, şekilsiz ve karanlık bir boşluk olan Kaos ile başladı. Kaos’tan ilk olarak Gaia (Toprak) doğdu; Gaia kendi başına gökyüzünü, yani Uranos’u yarattı. Uranos ve Gaia’nın birlikteliğinden Titanlar dünyaya geldi. Uranos, çocuklarından korktuğu için onları yerin derinliklerine hapsetti. Buna öfkelenen Gaia, en küçük oğlu Kronos’u babasına karşı kışkırttı. Kronos, Uranos’u devirdi ve evrenin hâkimi oldu; ancak kendisi de babasının kaderini paylaşmaktan korktuğu için doğan çocuklarını yutmaya başladı. Eşi Rhea, en küçük oğlu Zeus’u gizlice kurtardı. Zeus büyüyüp güçlendiğinde babasını yenerek kardeşlerini kurtardı ve böylece Olimpos tanrılarının egemenliği başladı. Zeus göklerin, Poseidon denizlerin, Hades ise yeraltı dünyasının hâkimi oldu.

Olimpos tanrıları insan hayatına sık sık müdahale eden, insani zaafları olan varlıklardı. Hera kıskançlığıyla, Athena bilgeliğiyle, Aphrodite güzelliği ve aşkı temsil ediyordu. Tanrıların bu insana benzeyen yönleri, Yunan mitolojisini diğer mitolojilerden ayıran en önemli özelliklerden biridir.

Bu tanrılar çağında, yarı tanrı kahramanlar ortaya çıktı. Bunların en ünlüsü Herakles (Herkül) idi. Zeus’un oğlu olan Herakles, Hera’nın öfkesi yüzünden korkunç acılar çekti. İşlediği bir suçtan arınmak için kendisine verilen on iki görevi yerine getirmek zorunda kaldı. Aslanlarla savaştı, canavarlar öldürdü, yeraltı dünyasına indi. Herakles’in hikâyesi, insanın kaderle ve kendi zayıflıklarıyla mücadelesini simgeler.

Bir diğer kahraman Perseus, bakışlarıyla insanları taşa çeviren Medusa’yı öldürmekle görevlendirildi. Tanrıların yardımıyla, Medusa’ya doğrudan bakmadan onu yenmeyi başardı. Bu hikâye, aklın ve stratejinin kaba güçten üstün olduğunu vurgular.

Atina’nın efsanevi kahramanı Theseus, her yıl gençlerin kurban edildiği Minotor canavarını öldürmek için labirente girdi. Labirentin karmaşık yollarından kurtulmasını sağlayan şey, Ariadne’nin verdiği ip oldu. Theseus’un hikâyesi, insanın aklı sayesinde en karmaşık sorunlardan bile çıkış yolu bulabileceğini anlatır.

Yunan mitolojisinin en büyük anlatılarından biri Troya Savaşıdır. Troya prensi Paris’in Sparta Kraliçesi Helena’yı kaçırması, yıllar süren bir savaşı başlattı. Savaşta Aşil, Hektor ve Odysseus gibi kahramanlar öne çıktı. Sonunda Troya, Odysseus’un zekâsıyla tasarlanan Tahta At hilesiyle düştü. Bu savaş, onur, kader ve insanın zafer karşısındaki kibirini işler.

Troya Savaşı’ndan sonra Odysseus’un eve dönüş yolculuğu anlatılır. Odysseia destanında Odysseus, canavarlarla, büyücülerle ve tanrıların gazabıyla mücadele eder. Eve dönmesi tam on yıl sürer. Bu hikâye, sabır, akıl ve insanın yuvasına duyduğu özlemi simgeler.

Mitoloji yalnızca savaş ve kahramanlıktan ibaret değildir; derin aşk ve trajedi de içerir. Orpheus, lirinin sesiyle herkesi büyüleyen bir sanatçıdır. Sevdiği kadın Eurydike ölünce onu geri almak için yeraltı dünyasına iner. Tanrılar, Orpheus’a bir şartla izin verir: Arkasına bakmamak. Tam yeryüzüne çıkarken şüpheye düşer ve döner; Eurydike’yi sonsuza dek kaybeder. Bu hikâye, insanın sabırsızlığını ve kaybetme korkusunu anlatır.

Eros ve Psyche’nin hikâyesi ise aşkın ve ruhsal olgunlaşmanın sembolüdür. Psyche, birçok sınavdan geçerek aşkı hak etmeyi öğrenir ve sonunda ölümsüzlüğe ulaşır.

İnsanlara bilgi ve uygarlık getiren Prometheus, tanrılardan ateşi çalıp insanlara verdiği için Zeus tarafından cezalandırılır. Zincire vurulur ve her gün karaciğeri bir kartal tarafından yenir. Prometheus, bilginin ve ilerlemenin bedelini simgeler.

Zeus’un insanlara gönderdiği Pandora, açmaması gereken bir kutuyu açar ve dünyaya tüm kötülükler yayılır. Kutuda geriye kalan tek şey umuttur. Bu hikâye, acının içinde bile insanın tutunacak bir şey bulduğunu anlatır.

Son olarak İkarus, babasının yaptığı balmumundan kanatlarla gökyüzüne uçar. Uyarılara rağmen güneşe yaklaşır ve düşer. İkarus’un hikâyesi, insanın sınırlarını bilmemesinin sonuçlarını simgeler.