Zambak en temel haliyle;saflik,yenilenme,zarafet,ruhsal derinlik asalet ve suyluluk anlamlarini tasir.Antik Yunan uygarlığında doğa, yalnızca fiziksel bir çevre değil; tanrılarla insanlar arasındaki bağın kurulduğu kutsal bir alandı. Bu nedenle bitkiler ve çiçekler, gündelik nesneler olmaktan çok, mitolojik ve sembolik anlamlar taşıyan varlıklar olarak görülmüştür. Zambak çiçeği de bu bağlamda Antik Yunan’da kutsallık, saflık ve ilahi köken ile ilişkilendirilen en önemli sembollerden biridir.

Zambağın Antik Yunan mitolojisindeki en bilinen anlamı, Tanrıça Hera ile kurulan bağ üzerinden şekillenir. Mitolojik anlatıya göre zambak, Hera’nın göksel sütünden doğmuştur. Zeus’un, ölümlü bir kadından olan oğlu Herakles’i ölümsüz kılmak istemesi üzerine Hera’nın sütü gökyüzüne yayılmış; bu süt hem Samanyolu’nu oluşturmuş hem de yeryüzüne düşen damlalar zambak çiçeklerine dönüşmüştür. Bu mit, zambağa ilahi köken ve kutsallık atfederken, aynı zamanda onu tanrısal saflığın yeryüzündeki yansıması hâline getirir.

Bu mitolojik köken nedeniyle zambak, Antik Yunan’da özellikle annelik, doğurganlık ve kadınlık kavramlarıyla ilişkilendirilmiştir. Hera’nın evlilik ve doğum tanrıçası olması, zambağın evlilik kurumuyla ve meşru birliktelikle özdeşleşmesine yol açmıştır. Bu bağlamda zambak, yalnızca fiziksel bir güzelliği değil, ahlaki ve ruhsal bir saflığı da temsil eder. Antik Yunan düşüncesinde saflık, yalnızca bedensel değil; düzen, uyum ve ölçülülükle bağlantılı bir erdemdir. Zambak da bu düzenin sembolü olarak görülmüştür.

Sanat ve mimaride zambak motifi, tapınak süslemelerinde ve seramiklerde estetik bir unsur olmanın ötesinde, kutsal mekânların ruhunu yansıtan bir simge olarak kullanılmıştır. Özellikle tanrılara adanan alanlarda zambak, tanrısal varlığa duyulan saygının ve arınmışlığın bir işareti sayılmıştır. Bu yönüyle zambak, Antik Yunan’da insan ile tanrı arasındaki mesafenin zarif bir sembolü hâline gelmiştir.

Derler ki; tanrilarin en eski caglarinda kalbi bir kez kirilipta tekrar atanlara zambak fisildanirmis. Zambak,her cicekten farkliymis cunku onu sevmek kolay degilmis. Ne gul gibi cilveli, ne de papatya gibi cocukmus. Zambak suskunmus. Gururlu, mesafeli, zarif ama ayni zamanda karanlik.

Zambak seven insanlarda boyleymis. Siradan asklara yuz ceviren,sevdiginde dibine kadar giden,sevdikve kendinden vazgecen... Onlar icin ask bir oyun degil bir inanismis. Kalplerinde hafiflik degil,yangin tasirmislar sevilmekten.Zambak seven biri sana gozunun ucuyla bile bakiyorsa,, bil ki o an herseyi dusunmustur.Seni gecmisini, en sevmedigin yonunu bile sevip sevmiyecegini...Cunku onlar severse bir omur susar,ama bir daha da unutmaz.Onlar siradan bir guluse degil,icini paramparca eden suskunluga asik olur.