Tatlı kuşum, işvebazım, bir tanem,

Bütün bilimlere karşı bayıldığım bir cehaletle haykırıyorum, sen müthiş bir sevgi ve inançla  büyüdün. Sanki dağ bayır bir yolun ardındaki suydun. O dağı aşmayı zor görsem, oturup ağlasam, ulaşamayacağıma inansam birden yok oluverecektin. Canım, bir an bile içime o korku çöreklenmedi. O suya ulaştım, sen de başlı başına bir şifaydın zaten. Şimdi seni izlerken mutlu olduğunu görebiliyorum. Sevilmek seni mutlu ediyor, şımartıyor. Sana yük olmayacak kadar sevmeye çalışmak ne kadar zor olacak, ama ne kadar gerekli. Bize kodlanan, bütün hayatımızı borçlanmamız gerekliliğine karşı, sana duygusal bir yük olmamak için uğraşmak ne kadar zor olacak. Çünkü çok güzelsin. Alnına düşen havuç ucu saçların, sürekli büzdüğün tombul ama gülünce incelen dudakların, soğuğa çıkınca hemen kirazlanan yanakların o kadar güzel ki.

Allah dağına göre kar verir, her zorlukla beraber kolaylık vardır veya gönlüne göre vermesi, adına ne dersem diyeyim doğruluğu o kadar yüreğime oturdu ki sığacak yer bulamıyorum. Beni hiç üzmedin. Yormadın. Koca adam gibi ne yapman gerektiğini biliyormuş gibi davrandın hep. Bazen gücün olmadığı için huysuzluk etmediğini düşünürdüm, gerçekçi olabilmek adına sana çok haksızlık etmişim. Sen de herkes gibi yegane ve biriciksin kuşum, huyun böyle.

Şimdi sen benim yeni öğretmenimsin. Sen öğrendikçe benim de içim harmanlanıyor, olgunlaşıyor, meyve veriyor. Bu filmlerdeki gibi şefkat dolu sevgi dolu çok iyi bir insana dönüşüyorum demek değil, aksine sana vermem gereken sevginin ve şefkatin, -uyumlu bir insan olmak uğruna- bir gramını bile boşa harcamıyorum. Böylece sevgin içimden taşıyor.

Çorap izlerinden öpüyorum.