KİRALIK YERDE KRALLIK

Bir odanın içinde büyür insan.

Taht dediğin şey, cellada ait bir sandalyeden ibarettir.

Duvar sana bakmaz;

sen, çivisiz bir dünyada

omuzlarınla duvar olmayı öğrenirsin.

Geçici olan dünyada

kalıcı acılar büyüterek

kendi göğsünün içindeki boşluğu ölçersin.

Bazı geceler, kalbinde usulca çalan

ölüm çanının hediyesi olan

yatak kenarına bırakılmış gömleği giyersin.

Bir yere ait olamamanın sessizliği

kemiklerine hücum ederken,

çivisi çıkmış dünyada

askıda kalmış bir resim olduğunu fark edersin:

biraz eğri,

biraz kırık,

eskimiş anılardan ibaretsin..

Ve sen,

hiçbir yere ait olmayışını bir isyana dönüştürdüğünde

işte o zaman krallık mülk değil, ateş olur.

Ama en azından

ilk kez

kendi ateşinde ısınırsın.