Beni En Çok, Gerçekleşmeyen Hayallerim Özlüyor

İnsan bazen geçmişi özlediğini sanıyor.
Eski bir fotoğrafa bakıyor, çocukluğunun geçtiği sokağın önünden geçiyor ya da yıllardır dinlemediği bir şarkıya denk geliyor. İçinde tarif edemediği bir sızı beliriyor. Sonra bunun geçmişe duyulan özlem olduğunu düşünüyor.
Oysa zamanla anlıyor.
Özlediği şey her zaman geçmiş değil.
Bazen hiç yaşanmamış bir gelecek...
Bazen de yarım bırakılmış bir hayal oluyor.
Ben bunu yıllar sonra fark ettim.
Hayatın telaşı içinde bazı hayallerimi geride bıraktığımı sanıyordum. Oysa onlar geride kalmamıştı. Sessizce bir köşede bekliyorlardı.
Belki yazmak istediğim ama cesaret edemediğim hikâyelerde...
Belki gitmek istediğim ama hiç gidemediğim şehirlerde...
Belki de bir gün olacağımı sandığım insanın gölgesinde...
İnsan büyüdükçe her şeyin mümkün olmadığını öğreniyor.
Ama kimse sana şunu söylemiyor:
Gerçekleşmeyen hayaller de insanın içinde yaşamaya devam ediyor.
Bir gün hiç beklemediğin bir anda çıkıp geliyorlar.
Bir çocuğun gözlerinde...
Bir kitapçı rafında...
Bir tren garında...
Ya da gecenin bir vakti, herkes uyumuşken tavana bakarken...
Ve sana sessizce şunu hatırlatıyorlar:
"Bir zamanlar beni çok istemiştin."
İşte insanın canını en çok bu yakıyor.
Başaramamak değil.
Unutmuş olmak...
Çünkü bazı hayaller gerçekleşmediği için değil, vazgeçildiği için kayboluyor.
Hayat bazen öyle hızlı akıyor ki; insan yaşamakla oyalanırken kendini erteliyor.
Önce biraz bekliyor.
Sonra biraz daha...
Derken yıllar geçiyor.
Ve bir gün aynaya baktığında, gençliğinde kurduğu hayallerin yüzüne baktığını fark ediyor.
Ama artık ikiniz de değişmiş oluyorsunuz.
Yine de bazı hayaller kırgın değildir.
Onlar sadece bekler.
İnsanın dönüp kendini yeniden hatırlamasını...
Yarım bıraktığı yerden devam etmesini...
Kendine yeniden inanmasını...
Belki de bu yüzden bazı geceler içimiz daralıyor.
Bazı sabahlar sebepsiz yere uzaklara bakıyoruz.
Bazı şarkılar bizi yıllar öncesine götürüyor.
Çünkü içimizde bir yerlerde, gerçekleşmeyen hayallerimiz hâlâ yaşıyor.

Ve bazen düşünüyorum da...
Belki ben hayallerimi özlemiyorum.
Belki de beni en çok, gerçekleşmeyen hayallerim özlüyor.