65 yaş üzerini kıskanıyorum

65 yaş üzerini kıskanıyorum. Hayatlarının son demlerini içiyorlar, bu yorucu, biçimsiz, bitkinlik dolu oyunun son bölümündeler. Azıcık daha sabredip ebediye ulaşacaklar ne güzel. İmreniyorum. Bu koca buhranı nasıl bitirmişler, nasıl becerebilmişler bilmiyorum. Nasıl yapacağımı bilmiyorum. En iyisi susmak sanırım, bütün meşakkatlere göğüs germeyip göğüs açmak, içinde hissetmek tüm ağrıyı. Karşı çıkmak bir işe yaramıyormuş, karşı çıkmak bu dünyanın bir alternatifi değilmiş. Kandırmışlar bizi devrim ile. (beni diyemeyecek kadar bencilim.) Acının bencilliği paylaşmaya çalışmaktan gelirmiş. Yanımda başkaları da olmalı, zaten içim sızı dolu bir de yalnız olduğumu mu hissedeyim? İnsanlar yürüyor, gülüyor farkında değiller. Doğum günüm geliyor farkında değiller, zaten ben de farkında değilim. Babam olmasa kendime yakınlaştığımın haberi olmayacak. Keşke biraz heyecanlanabilsem. Sevgimi gösteremeyecek kadar mantıkla mı doluyum? Bilmiyorum öyle söyledi, öyle olmadığımı düşünmek istiyordum ama söyledi. İnsanların düşüncelerini bilmek istemiyorum artık, hissetme safhasını çoktan geçti bende, artık kimin ne düşündüğünü bir süper kahraman gibi bilebiliyorum ne acı. O kadar duygu doluyken mantıkla anılmak ne acı. Belki de ağlamam gerekir, ama bu orucu nasıl bozacağımı bilmiyorum. Saygı duymadığın birine bağlanmak ne acı, bir kadına... Duygularımı çözmeye çalışmamı görmezden gelip bencil his ve heveslerini beslemediğim için beni mantıklı olmakla suçladı. Belki de gözümü açtı, gönül gözümü. Mantıklı tarafımı artık gizlemem gerekli belki de. İnsanın duygularını gizlediğinin farkına varması ne acı, hele ki bir başkası tarafından, hele ki farkında olmadan. Ağlamaktan korkuyorum, beceremiyorum, bütün sulu gözleri kıskanıyorum. Farkında olmadıkları güçleri onları hayatın bu tarafıyla yüzleşmekten/savaşmaktan koruyor. Bir okyanusa karşı ağlamak istiyorum; bak bende ki duygu seli sendekinden daha çok diye bağırmak, içimdeki duygu damlacıklarını görsen Musa’ya duyduğun kadar bana da saygı duyarsın demek istiyorum. Hatta belki utanırsın benden daha derinleri varmış diye. Hiç mantıklı gelmiyor... İnsanların enerjilerini çektiğimi söyledi birisi onları yorduğumu, ben tam tersini düşünürken. Onların hayatlarında bir şaklaban gibi gülmelerini sağlarken, büyük bir iş yaptığımı zannederken, onları yorduğumu söyledi. Belki de düşündüğüm kadar değilim. Belki de hayatı şiir gibi yaşıyorum, çok romantikleştiriyor, çok anlam yüklüyorum. Hiç mantıklı değil.