Eve Dönmenin Saati Yoktur

 Yazmaya nereden başlayacağımı bilmiyorum tıpkı şuan hayatta ne yapmam gerektiğini bilmediğim gibi. Sanki sürekli bir şeyler yapmam gerekiyormuş ama ben hiç birine yetişemiyormuş gibi hissediyorum. Durup sadece denizi izlemek isterdim şuan. Bir şey yapmak zorunda olmadan, bir yere yetişmeye çalışmadan, bir şey beklemeden, benden bir şey beklenmeden. 

 Size de oluyor mu bilmiyorum ama sanki herkes evini bulmuş da ben hala sokaklarda ev arayan bir evsizmişim gibi hissediyorum. Bu zamana kadar sürekli başkalarının evine, isteklerine, kurallarına uyum sağlamış ve bu evleri kendinin istediğine kendini bile inandırmış bir evsiz gibi. Belki cesaretim yoktu kendi evimi aramaya ya da kurmaya belki de bilmiyordum eve uyum sağlamaktan başka türlüsünü. Zaman geçtikçe fark ettim ne istediğimi doğru düzgün düşünmediğimi bile. Bunun için  hep kendimi suçladım. Oysa ben de küçüktüm, ben de farkında değildim bir çok şeyin. Ev insanın kendine şefkat göstermesi ile başlar derler. Yolun çok başındayım biliyorum, hatta geç bile kalmış olabilirim. Ama insanın evine dönmesinin saati olduğuna kim inandırdı ki bizi?

 Kimsenin neler yaşadığını bilemeyiz. Evini bulmak, kendini bulmak için ne yollarından geçtiğini, kaç defa kaybolduğunu hangi sokaklarda ağladığını bilemeyiz. Herkesin yolu aynı olmak zorunda değil. Başkaları evini, kendini ya da hayatta ne istediğini bizden önce buldu diye geç kalmış olmuyoruz. Hatta belki tam zamanındayız. Biliyorum insan herkese gösterdiği şefkati kendini gösterirken çok zorlanabiliyor. Derin bir nefes al, geç kalmadın kendi zamanındasın. Evini ararken hep çiçekli yollara denk gelmen dileğiyle. Biliyorum çok yoruldun ama eninde sonunda evine varacaksın.