Bazı albümler vardır; büyük cümleler kurmaz, dünyayı açıklamaya çalışmaz, hatta kendini bile tam olarak ifade etmez. Bunun yerine, bir duygunun içinde kalır. Bury Me at Makeout Creek, tam olarak böyle bir yerde durur: ne geçmişe ait bir anı, ne de geleceğe dair bir vaat - daha çok, içinde sıkışıp kalınmış bir an. Zaman burada ilerlemez; yalnızca yoğunlaşır.

2014 yılında yayımlanan bu üçüncü albüm, Mitski’nin kariyerinde yalnızca bir adım değil, bir yön değişimidir. New York’taki konservatuvar eğitiminin ardından gelen bu çalışma, teknik olarak “daha ham” gibi görünse de aslında çok daha bilinçli bir tercihin sonucudur. Önceki albümlerde hissedilen düzen ve mesafe, burada yerini kırılganlığa ve kontrolsüzlüğe bırakır. Ancak bu kontrolsüzlük rastgele değildir - tam aksine, duygunun olduğu hâliyle kalmasına izin veren bir açıklıktır.

 

Albümün adı, bu duygunun en kısa ve en yoğun ifadesi gibidir. “Makeout Creek” - kulağa neredeyse gençliğin klişelerinden biri gibi gelen bu mekan - ile “bury me” gibi ağır ve nihai bir ifade yan yana geldiğinde ortaya çıkan çelişki, albümün tamamına yayılır. Burada arzu ile tükenmişlik, yakınlık ile yok olma isteği birbirine karışır. Bu yüzden başlık bir yer tarif etmez; bir ruh halini işaret eder.

Mitski’nin söz yazımı bu albümde özellikle dikkat çekicidir çünkü büyük anlatılar kurmaz. Onun yerine küçük anlara, geçici hislere ve çoğu zaman fark edilmeden geçen detaylara odaklanır. Ancak bu detaylar, anlatıldıkları anda genişler. Bir oda, bir bakış, bir gece - bunlar yalnızca arka plan değildir; duygunun kendisine dönüşür. Ve bu dönüşüm, dinleyiciyi açıklanmış bir hikayenin içine değil, çözülmemiş bir hissin ortasına bırakır.

Albümün en belirgin özelliklerinden biri de bu “yarım kalmışlık” hissidir. Şarkılar çoğu zaman ani başlar ve beklenmedik şekilde biter. Bu yapı, yalnızca müzikal bir tercih değil; duygusal bir gerçekliğin yansımasıdır. Çünkü burada anlatılan şeyler tamamlanmaz. Söylenmeyenler, söylenenler kadar yer kaplar.

Müzikal olarak albüm, indie rock’ın gürültülü yapısını kullanır; ancak bu gürültü bir güç gösterisi değildir. Daha çok bastırılmış duyguların taşması gibidir. Gitarlar zaman zaman patlar, vokal yükselir ama bu yükseliş bir zafer değil, bir zorunluluk hissi taşır. Sanki sessiz kalmak artık mümkün değildir.

Bu nedenle Bury Me at Makeout Creek, bir “gençlik albümü” gibi görünse de aslında gençliğin romantize edilmiş halinden çok uzaktır. Burada ne nostalji vardır ne de idealize edilmiş bir özgürlük. Aksine, genç olmanın ağırlığı hissedilir: ne olmak istediğini bilememek, hissettiklerinin büyüklüğünü taşıyamamak ve çoğu zaman hiçbir yere ait hissedememek.

Albüm, bir dönüşüm anlatmaz çünkü dönüşüm gerçekleşmez. Burada bir çıkış yoktur, bir çözüm yoktur. Sadece yoğunluk vardır  ve bu yoğunluk, dinleyiciyi içine çeker.

Ve belki de bu yüzden bu albüm, anlatıldığı gibi değil, hatırlandığı gibi etkiler.

Çünkü bazı duygular geçmez. Sadece şekil değiştirir.

 

1. Texas Reznikoff

Albüm Texas Reznikoff ile açılıyor ama bu bir “açılış” gibi hissettirmiyor. Daha çok bir şeyin ortasına düşmüşsün gibi. Sanki bir hikaye çoktan başlamış ve sen sadece o anın içine giriyorsun.

“It’s beautiful out today / I wish you could take me upstate…”

Bu cümle çok basit aslında. Ama tam da bu yüzden ağır. Çünkü burada büyük bir romantizm yok, dramatik bir ilan yok, sadece biriyle bir yere gitmek istemek var. Ve Mitski bunu öyle söylüyor ki, bunun aslında bir plan değil, bir kaçış isteği olduğunu anlıyorsun. Upstate dediği yer gerçek mi, yoksa sadece daha az yorucu bir hayat fikri mi, o bile net değil. Şarkı ilerledikçe bu his daha da oturuyor:

“Texas is a landlocked state…”

Bu satır tek başına bile çok şey söylüyor. Su yok. Akış yok. Bir yere ulaşma ihtimali yok gibi. Mitski’nin dünyasında mekanlar hiçbir zaman sadece mekan değil zaten - hep bir hissin karşılığı. Burada da Texas, ulaşamadığı bir hayatın adı gibi. Ama bence şarkının en vurduğu yer şu:

“But I’ve been anywhere / and it’s not what I want / I wanna be still with you”

Burada her şey çözüyor aslında. Gitmek istemek, kaçmak istemek, başka bir yerde olmak istemek - hepsi bir anda anlamını kaybediyor. Çünkü mesele yer değilmiş. Mesele biriyle durabilmekmiş. Ve bu çok daha zor bir şey.

Şarkının sonunda gelen tekrar:

“You’re the breeze in my Austin nights”

çok hafif bir cümle gibi ama değil. Çünkü bu artık bir anı. Tutamadığın ama hissini unutamadığın bir şey. Rüzgar gibi - var ama yok.

Müzik de zaten bunu destekliyor. Büyük bir patlama yok, ama içten içe bir gerilim var. Sanki her an büyüyecekmiş gibi ama büyümüyor. O yüzden rahatlatmıyor. Mitski burada özellikle geri duruyor. Sesini zorlamıyor, abartmıyor. Ve tam da bu yüzden daha gerçek geliyor. Çünkü bu şarkı performans değil - bir durum.  Gitmek istiyorsun. Ama nereye gideceğini bilmiyorsun. Ve en kötüsü belki de gitmek istediğin yer bir yer değil.

 

2. Townie

Texas Reznikoff’un o sakin, kırılgan hali burada direkt parçalanıyor. Townie başladığı anda albüm bir anda hızlanıyor sanki içerde tutulan her şey dışarı fırlıyor.

“There’s a party and we’re all going
And we’re all growing up…”

Bu açılış çok basit ama çok sert. Çünkü burada anlatılan şey bir parti değil, bir eşik. Herkes gidiyor, herkes büyüyor ama kimse tam olarak neye dönüştüğünü bilmiyor.

“No one’s going back.”

Bu satır her şeyi kilitliyor. Geri dönüş yok. Bu gece, bu yaş, bu hal - geçilecek ve geri alınamayacak.

Sonra şarkı iyice kontrol kaybına giriyor:

“Somebody’s driving and he will be drinking”

Burada zaten bir tehlike var ama kimse durdurmuyor. Çünkü önemli olan güvenli olmak değil - bir şey hissetmek. Ve Mitski bunu açık açık söylüyor:

“Cause we’ve tried hungry and we’ve tried full
And nothing seems enough”

Hiçbir şey yetmiyor. Ne açlık, ne doymuşluk. Ne az, ne çok. O yüzden sınır zorlanıyor. Çünkü belki o zaman bir şey hissedilir. Ve sonra o inanılmaz kısım:

“I want a love that falls as fast
As a body from the balcony”

Bu romantik falan değil. Bu direkt şiddetli bir arzu. Yavaş bir şey istemiyor. Güvenli bir şey istemiyor.
Direkt düşmek istiyor.

“I wanna kiss like my heart is hitting the ground”

Aşk burada yumuşak bir şey değil. Aşk = çarpma hissi.

Müzik de zaten bunu yapıyor. Gürültü artıyor, vokal yükseliyor, her şey biraz fazla geliyor. Ama bu “fazlalık” bilinçli. Çünkü bu şarkı dağılmayı anlatmıyor - bilerek dağılmayı anlatıyor. Mitski burada sesiyle geri durmuyor artık. Taşıyor. Bastırmıyor. Ve bu, önceki şarkıya göre çok net bir kırılma.

Townie aslında şunu söylüyor: Hiçbir şey yetmiyorsa, daha fazlasını denersin. Daha hızlı. Daha sert. Daha tehlikeli. Çünkü belki o zaman gerçekten bir şey hissedersin.

 

3. First Love/Late Spring

Townie’nin o kontrolsüz enerjisinden sonra bu şarkı bir anda içeri çöker. Gürültü durmaz aslında — sadece içeri döner. Ve bu sefer kaçmak yerine hissetmek zorunda kalırsın.

“The black hole of the window where you sleep…”

Açılış bile çok Mitski. Bir insanı anlatmıyor, onun yokluğunu anlatıyor. “Black hole” dediği şey, sevdiğin kişinin olduğu yer değil - ulaşamadığın versiyonu. Yakın ama erişilemez.

“The night breeze carries something sweet, a peach tree…”

Burada her şey çok yumuşak başlıyor. Gece, rüzgar, tatlı bir şey… ama Mitski’de bu yumuşaklık hiçbir zaman güvenli değil. Hep bir kırılma geleceğini hissediyorsun.

“Wild women don’t get the blues
But I find that lately I’ve been crying like a tall child”

Bu satır var ya… şarkının omurgası. Kendine biçtiğin rol (“wild woman”) ile gerçek halin çarpışıyor. Güçlü olman gerekiyormuş gibi ama aslında değilsin.

“Tall child” kısmı özellikle önemli. Çünkü büyümüşsün - ama duyguların hala çocuk gibi. Bu albümdeki o “büyüyememe” hissi burada ilk kez bu kadar net geliyor.

 
Ve sonra o meşhur kırılma:

“So please hurry leave me, I can’t breathe
Please don’t say you love me”

Bu inanılmaz bir çelişki. Seviyorsun - ama karşılık görmek istemiyorsun.

Çünkü gerçek olursa, taşınamayacak.

Bu yüzden Mitski burada şunu yapıyor: aşkı reddetmiyor, ama gerçekleşmesini istemiyor

“胸がはち切れそうで (mune ga hachikire-sōde)”

Bu Japonca kısım “göğsüm patlayacak gibi” demek.  Ve bu, şarkının en saf hali. Çünkü artık metafor yok - direkt fiziksel bir yoğunluk.

 
Ve en sert yer:

“One word from you and I would
Jump off of this ledge I’m on, baby
Tell me ‘don’t,’ so I can crawl back in”

Bu inanılmaz bir bağımlılık anı. Kendi kararını veremiyorsun. Karşı tarafın tek bir kelimesi, senin ne yapacağını belirliyor. Ve en acı kısmı: aslında atlamak istemiyorsun sadece biri seni durdursun istiyorsun

 
Şarkının ilerleyen kısmındaki:

“I was so young when I behaved twenty-five…”

satırı da çok ince. Erken büyümek zorunda kalmak — ama aslında hiç büyüyememek. Ve tekrar “tall child”a dönmesi… bu şarkıyı kapatıyor aslında.

 
Müzikal olarak da bu şarkı yükseliyor, ama kontrollü değil. Duygular birikiyor, sonra taşmaya başlıyor. Ama o taşma bir rahatlama getirmiyor - daha çok sıkışma hissi veriyor. Mitski burada vokali özellikle kırılmanın eşiğinde tutuyor. Tam patlayacak gibi ama duruyor. Ve bu “durma” hali, şarkıyı daha da zor hale getiriyor.

 First Love / Late Spring aslında şunu anlatıyor:

Birini sevebilirsin. Ama o sevginin gerçek olmasını kaldıramayabilirsin. Ve bazen en çok istediğin şey - o kişinin seni durdurmasıdır.

4. Francis Forever

Bu şarkı diğerleri gibi patlamıyor. Hatta tam tersi - sanki her şey olup bitmiş de geriye sadece boşluk kalmış gibi.

“I don’t know what to do without you
I don’t know where to put my hands…”

Bu açılış çok sade ama inanılmaz çaresiz. Çünkü burada büyük cümleler yok, dramatik bir anlatım yok - sadece ne yapacağını bilememek var. Ve o “ellerini nereye koyacağını bilememek” hissi… bu direkt yokluk.

Birinin yokluğu.

“I’ve been trying to lay my head down
But I’m writing this at 3am”

Uyuyamamak burada bir detay değil, bir durum. Gecenin ortasında kalmışsın ve zihnin durmuyor. Çünkü unutamıyorsun.

 
Sonra gelen kısım bence şarkının en ince yerlerinden biri:

“I don’t need the world to see
That I’ve been the best I can be…”

Burada bir savunma var ama dışarıya karşı değil. Kendine karşı. Sanki “elimden geleni yaptım” diyorsun ama bu bir rahatlama getirmiyor. Çünkü hemen ardından gelen şey:

“I don’t think I could stand to be
Where you don’t see me”

İşte burası çok ağır. Görülmemek. Sevgi eksikliği değil sadece - varlığının fark edilmemesi. Ve Mitski bunu dünyanın en sade cümlesiyle söylüyor. Şarkının ortasında bir dış dünya var gibi oluyor:

“On sunny days I go out walking…”

Ama bu da bir kaçış değil. Çünkü nereye giderse gitsin:

“I miss you more than anything”

Bu değişmiyor. Yani hareket etmek hiçbir şeyi çözmüyor. Çünkü gitmek unutturmaz. Ve o inanılmaz satır:

“And autumn comes when you’re not yet done
With the summer passing by…”

Bu çok basit bir mevsim metaforu gibi duruyor ama değil. Hazır değilsin. Ama yine de bitiyor. Yani zaman, senin hızına göre akmıyor. İlişki de öyle.

Mitski burada çok farklı bir yerde duruyor. Townie’deki gibi taşmıyor, First Love / Late Spring’deki gibi patlamıyor. Daha çok… içine kapanıyor. Ve bu kapanma hali şarkıyı daha da ağır yapıyor. Francis Forever aslında çok net bir şey söylüyor: Biri hayatından çıkabilir. Ama onun yokluğuna adapte olamazsın. Dünya devam eder, mevsimler değişir, günler geçer - ama sen hala aynı yerde kalırsın. Ve en kötüsü: görülmediğin bir yerde yaşamaya devam etmek zorunda kalırsın.

 

5. I Don’t Smoke

Bu şarkı başladığında albümün yönü fark edilir biçimde değişir. Francis Forever’daki o sessiz, içine çöken yalnızlık burada daha aktif, daha tehlikeli bir forma evrilir. Artık mesele yalnız kalmak değildir; mesele birine bağlı kalmaya devam etmektir - hatta bunun zarar verici olduğunu bile bile.

“I don’t smoke / Except for when I’m missing you…”

Bu cümle yüzeyde bir alışkanlık itirafı gibi görünse de, aslında bir tetik mekanizmasını açığa çıkarır. Burada sigara bir eylem değil, bir sonuçtur. Asıl mesele, yoklukla baş edememektir. Ama bu yokluk, sıradan bir özlem değildir; bu, insanın kendi düzenini bozacak kadar güçlü bir eksikliktir.

Ve tam bu noktada şarkı kendini derinleştirir:

“I don’t smoke / Except for after I’ve held you…”

Bu ikinci ifade, ilk cümleyi tamamen tersine çevirir. Çünkü artık yalnızca yokluk değil, varlık da aynı sonucu doğurmaktadır. Sevdiğin kişinin yanında olmak da, ondan ayrılmak da seni aynı döngüye iter. Bu, bağımlılığın en kapalı formudur - çünkü kaçabileceğin hiçbir “doğru an” yoktur. Onun olduğu hal de, olmadığı hâl de seni aynı yere götürür.

Bu noktada şarkı bir ilişki anlatısı olmaktan çıkar ve bir bağımlılık döngüsüne dönüşür.

“If you need to be mean, be mean to me”

Bu dize, şarkının en rahatsız edici eşiklerinden biridir. Çünkü burada artık sevgi, karşılıklı bir şey değildir. Mitski burada yalnızca sevgiye açık değildir - aynı zamanda zarara da açıktır. Hatta bunu bilinçli bir şekilde teklif eder.

Bu, pasif bir kabulleniş değil; aktif bir teslimiyettir.

Ve hemen ardından gelen:

“I can take it and put it inside of me”

ifadesi, bu teslimiyetin boyutunu genişletir. Çünkü burada zarar yalnızca deneyimlenmez; içselleştirilir. Yani bu ilişki artık dışsal bir şey değildir - kişinin kimliğinin bir parçasına dönüşür. Bu noktada şarkı, sevginin dönüştürücü gücünü tersine çevirir. Sevgi iyileştirmez. Sevgi, bozarak dönüştürür.

Müzikal yapı da bu içsel sıkışmayı yansıtır. Gitarlar serttir ama hiçbir zaman kontrolsüz değildir; vokal yükselir ama asla tam anlamıyla patlamaz. Sanki şarkı boyunca bir şey sürekli tutulur, bastırılır. Ve bu bastırma hali, şarkının en gergin, en zorlayıcı tarafını oluşturur. Dinlerken bir rahatlama gelmez. Çünkü şarkı çözülmez - sadece devam eder.

I Don’t Smoke, Mitski’nin sevgiye dair en karanlık gözlemlerinden birini içerir: Bazı bağlar, seni iyileştirmez. Ama yine de onlardan vazgeçemezsin.

 

6. Jobless Monday

I Don’t Smoke’un o yoğun, boğucu bağımlılık hissinden sonra gelen Jobless Monday, ilk anda bir rahatlama gibi görünebilir. Ama bu rahatlama yanıltıcıdır. Çünkü burada bir patlama yoktur - bunun yerine çok daha zor bir şey vardır: hiçbir şey olmaması.

“Monday, Monday, Monday…”

Bu tekrar, yalnızca bir günün adı değildir. Zamanın ilerlediğini değil, döngüye girdiğini hissettirir. Pazartesi gelir, geçer, tekrar gelir. Ama bu tekrarın içinde bir ilerleme yoktur. Günler değişir ama içsel durum sabit kalır.

Bu şarkının en güçlü yanı, dramatik bir olaydan tamamen kaçınmasıdır. Burada bir ayrılık yoktur, bir kriz yoktur, bir kırılma yoktur. Ama tam da bu yüzden şarkı ağırlaşır. Çünkü insanı en çok yoran şey bazen büyük acılar değil, hiçbir şeyin değişmemesidir.

Şarkı boyunca Mitski, bir “yapamama” halini anlatır. Yapılması gereken şeyler vardır belki, ama yapılmaz. Dış dünya akmaya devam eder ama anlatıcı bu akışın dışında kalır. Bu bir tembellik değildir - bu bir donma hâlidir.

Bu donmuşluk, zaman algısını da bozar. Saatler geçer ama hissedilmez. Günler değişir ama fark edilmez. Bu yüzden “Monday” kelimesi yalnızca bir gün değil; bir ruh halidir.

Müzikal yapı da bu hissi destekler. Şarkı boyunca büyük bir yükseliş ya da kırılma yaşanmaz. Her şey belirli bir çizgide ilerler - ve bu çizgi, tam olarak çıkamadığın o zihinsel döngüyü temsil eder.

Jobless Monday, Mitski’nin en sessiz ama en sarsıcı gözlemlerinden birini yapar: İnsan bazen acı çekmez. Sadece… hiçbir şey hissetmez. Ve bu, çoğu zaman çok daha ağırdır.

 
7. Drunk Walk Home

Bu şarkı, albüm boyunca biriken her şeyin artık tutulamaz hale geldiği noktadır. Önceki parçalar boyunca Mitski duygularını bastırır, yönlendirir, anlamlandırmaya çalışır. Ama burada… bunların hiçbiri kalmaz.

“I will retire to the Salton Sea…”

Bu cümle bir kaçış fantezisiyle başlar. Uzaklaşmak, kaybolmak, kendini bir yerden silmek. Ama bu kaçış gerçek değildir. Daha çok bir düşünce deneyi gibidir - “ya gitseydim” hissi.

Şarkı ilerledikçe bu sakinlik yavaş yavaş çözülür. İlk başta fark edilmez bu çözülme; küçük bir gerilim olarak başlar. Ama her tekrar, her katman bu gerilimi biraz daha artırır.

Burada önemli olan şey, şarkının bir anda patlamaması. Aksine, patlamanın kaçınılmaz olduğunu hissettirmesi. Mitski burada duyguyu anlatmaz. Onu biriktirir. Ve dinleyici de bu birikimi hisseder - nereye gideceğini bilmeden, ama bir yere varacağını bilerek.

Ve sonra… o an gelir. Şarkının sonunda gelen çığlık, bir müzikal karar değildir. Bu, bir zorunluluktur. Çünkü bu noktaya kadar her şey tutulmuştur. Her duygu bastırılmış, her ifade geri çekilmiştir. Ve artık hiçbir şey içeride kalamaz. Bu çığlık, bir boşalma değil - bir kırılmadır.

Müzikal yapı da bu kırılmayı destekler. Gitarlar sertleşir, ritim dağılır, yapı çözülür. Ama bu çözülme kontrolsüz değil; aksine, albüm boyunca kurulan gerilimin mantıklı sonucudur.

Drunk Walk Home, Mitski’nin en filtresiz anıdır. Burada metafor yoktur, dolaylı anlatım yoktur. Sadece bir duygu vardır. Ve o duygu artık saklanamaz.

 
8. I Will 

Bu şarkı, Drunk Walk Home’un kaotik çözülmesinden sonra gelen bir tür sessizliktir. Ama bu sessizlik huzurlu değildir. Daha çok… yorgun bir kabulleniştir.

“I will take good care of you…”

Bu cümle ilk duyulduğunda dışa dönük bir sevgi ifadesi gibi algılanır. Sanki birine söyleniyordur. Ama şarkı ilerledikçe bu yön değişir. Burada başka biri yoktur. Bu sözler, anlatıcının kendisine yönelmiştir.

Bu farkındalık, şarkıyı tamamen dönüştürür. Çünkü bu noktada Mitski, albüm boyunca aradığı şeyi bulamaz. Ne karşılık, ne onay, ne de gerçek bir yakınlık. Ve bu yüzden, bu boşluğu kendisi doldurmak zorunda kalır. Ama bu bir güçlenme hikayesi değildir. Bu, bir zorunluluktur. Kendine iyi davranmak, bir seçim değil - bir mecburiyettir.

Bu yüzden şarkının tonu ne tamamen umutludur ne de tamamen karanlık. Arada bir yerde durur. Yumuşaktır ama kırılgandır. Müzikal yapı da bu kırılganlığı taşır. Şarkı minimaldir, sade ilerler. Büyük patlamalar yoktur, yalnızca küçük dalgalanmalar vardır. Bu da şarkıya içsel bir sakinlik verir - ama bu sakinlik, yüzeyde kalır. Derinde hala bir boşluk vardır.

I Will, sevginin en yalnız hallerinden birini anlatır. Çünkü burada sevgi vardır - ama onu verecek başka kimse yoktur.

 
9. Carry Me Out 

Bu şarkı, hafıza ile gerçeklik arasındaki çizginin tamamen bulanıklaştığı bir noktada durur. Mitski burada geçmişi anlatmaz; onu yeniden kurar.

“I drive when it rains…”

Bu hareket, fiziksel bir ilerleme gibi görünür. Ama aslında zihinsel bir kaçıştır. Gitmek, burada bir yere ulaşmak için değil - düşünmemek içindir. Ama bu kaçış başarısızdır. Çünkü nereye giderse gitsin, zihni aynı yerde kalır.

Şarkı boyunca mekanlar değişir, görüntüler değişir, sahneler birbirine karışır. Ama duygular sabit kalır. Bu da şarkıya sinematik bir yapı kazandırır - ama bu bir anlatı değildir. Daha çok parçalanmış anıların birleşimidir.

Mitski burada geçmişi lineer bir şekilde sunmaz. Onu keser, böler, yeniden yerleştirir. Bu yüzden şarkı boyunca bir “tamamlanmamışlık” hissi vardır. Bu tamamlanmamışlık, bilinçlidir. Çünkü bazı şeyler gerçekten bitmez.

Müzikal olarak da şarkı genişler, katmanlanır ve yükselir. Ama bu yükseliş bir çözüme ulaşmaz. Sanki her şey sürekli bir noktaya yaklaşır ama asla varmaz.

Carry Me Out, geçmişin geride bırakılmadığını gösterir. Bazı anılar, yalnızca hatırlanmaz - yaşanmaya devam eder.

 
10. Last Words of a Shooting Star

Albümün kapanışı, beklenenin aksine dramatik bir zirve sunmaz. Tam tersine, her şey yavaş yavaş çözülür.

“Did you know the liberty bell is a replica…”

Bu kadar sıradan bir cümleyle başlamak, bilinçli bir tercihtir. Çünkü burada büyük duyguların dışavurumu yoktur. Her şey sade, küçük ve neredeyse önemsiz görünür. Ama bu sadelik, bir boşluk değil - bir kabulleniştir.

Şarkı boyunca bir düşüş hissi vardır. Ama bu düşüş panik yaratmaz. Aksine, neredeyse sakin bir ilerleyiştir. Bu, bir çöküş değil; bir sönüştür.

“And I am relieved that I left my room tidy…”

Bu satır, şarkının en çarpıcı anıdır. Çünkü burada dramatik bir yoğunluk yoktur. Bunun yerine çok basit bir düşünce vardır. Ve bu basitlik, her şeyi daha ağır hale getirir. Çünkü bu noktada anlatıcı artık direnmez. Sorgulamaz. Kaçmaya çalışmaz. Sadece kabul eder.

Müzikal yapı da bu kabullenişi taşır. Şarkı minimaldir, yavaş ilerler ve sonunda neredeyse yok olur. Ses azalır. Yoğunluk kaybolur. Ve geriye yalnızca bir iz kalır. Last Words of a Shooting Star, bir final değildir. Bir bitişin farkına varma anıdır.

 
Bury Me at Makeout Creek, tek bir hikaye anlatmaz. Bunun yerine bir duygunun farklı hallerini, farklı yoğunluklarını ve farklı kırılma anlarını üst üste bindirir. Başlangıçta bir arayış vardır. Yoğunluk arayışı, temas arayışı, bir şey hissetme isteği. Bu arayış zamanla bağımlılığa dönüşür. Sonra bu bağımlılık yerini bir boşluğa bırakır. Ve bu boşluk, en sonunda sessiz bir kabullenişe evrilir.

Albüm boyunca Mitski hiçbir zaman net cevaplar vermez. Ne yapılması gerektiğini söylemez. Ne de bir çıkış yolu sunar. Ve belki de bu yüzden bu kadar etkilidir. Çünkü bazı duygular çözülmez. Bazı şeyler kapanmaz. Ve bazı hikayeler… bitmez, sadece yavaşça kaybolur.