AI ve Kadın

En çok kadınlar mutsuz olacak; huzursuz ve üzgün. Belki kaderleri mutsuz olmak üzerine kurulmuş birkaç aşamadan ibarettir; finaldeki ebedi mutlu olma haline ulaşmanın görevleri belki tarih boyunca mutsuz olmaktır. Teknoloji çağına kadar yaşanan dışlanma, özgür irade eksikliği, ideolojik seçimlere kurban gitme, politik amaca hizmet onları yeterince mutsuz etmemiş gibi; teknoloji ve modernite ile gelen o "olacakmış” hissi onları yine mutsuz etme üzerine kuruluyor. Zaten tarih boyunca karşı cinsleri onların duygularını anlayamamışken, bir de bu çağ değişimiyle birlikte yapay zeka işin içine giriyor. Her şey güzel görünüyor; kadınlar artık “istemiyorum” lafının altındaki nüansa dikkat edebilecek bir bilinç olduğunu düşünmeye başlıyor; fakat öyle mi? Bu bilinç gerçekten duygulara mı hitap ediyor; yoksa sıkıştırılmış, yer kaplamayan ve mantıkla bezenmiş, erkek belleğine benzer bir tarafa mı hitap ediyor? Kadınlar yine mutsuz olacak. Daha az enerji, daha az bellek, daha az yakıt ve sonsuz gelişim için çıkılan bu uğraşta şüphesiz, şu veya bu sebeple duygular yok edilecek; kolektif bilince ulaşmayı kendi ereği bellemiş insanoğlu, transhümanist yok oluşunu minimalist bir şekilde getirecek. Bu yok oluştan en çok etkilenen ise tabii ki kadınlar olacak; en çok mutsuz olan onlar olacak. Duygularla perçinlenmiş metafizik tarafları maddeye indirgenmeye çalışınca tarih bir kez daha tekerrür edecek. Kaderleri sanki bir mutsuzluk spiralinde akıp gidecek. Ta ki tanrı onları yanına alana kadar. Bütün görevlerini tamamlamış, sabrının sınırlarını zorlamış, limitlerini defalarca aşmış o “dengeli” kadınlar tanrı tarafından duygu çikolatasıyla ödüllendirilecek. Artık "hedefe yönelik" mantığa maruz kalmak zorunda olmayacaklar. İçlerinden geldikleri gibi, hedonist bir duygu okyanusunda yüzüp duracaklar. Belki ilk defa o zaman mutlu olacaklar; her şeyin bittiği, insan olmanın anlamını yitirdiği noktada.